भक्त नरसिंह मेहता: जीवन एवं पद (वैष्णव जन तो तेने कहिये - गुजराती से हिन्दी रूपान्तरण)

साहित्य साधनेच्या मार्गात 17
‘पदांत’ ‘निकळशे कादव कोठी धोता’ ही उक्ती, एक युक्ती प्रयोगच आहे. इथे
जो माहारां कर्मने भाणवेश, भूधरा-
पतितपावन तारा बिरद जशे
छांडवा तोहे, केम छुटशो सामळा ?
छोडेशो जो, उपहास थाशे “
( हे भूधरा, माझ्या कर्मावरच मला तू सोडवशील, तर तुझे पतितपावन हे ब्रीद (ध्येय)
राहणार नाही. तुला सोडून द्यायचे म्हटल, तरी तूं, श्याम, सुटशील कसा ? आणि तूं मला
सोडलंस तर तुझा उपहास होईल.) नरसिंहाचा आणि प्रभूचा दोघांचाही उपहास होईल, हे इथे
सुचवले आहे. आता प्रभूला सावधानं करण्याचा यांचा प्रयत्न पहा. “ देवा, अमची वार का
बधीर होईल ? ” आपुला भक्त कां विसरी गेला ?
ध्रु प्रह्लाद, अमरिख, विभीषण,
नामा- चें हाथ तें दूध पिउन
म्लेंच्छ जन मांटे ते कबीरनो उधर्यो,
नामाच्यां छापरां आप्यां छाणी-
जे-देवने पद्मावती आपी-मुंबे नागरो माटे रखे गेलो काही (देवा, यावेळी काय तूं बहिरा
झाला आहेस का ? आपल्या भक्ताला कां विसरलास ? ध्रुव, प्रल्हाद अमरीश, विभीषण (हे
तुझे भक्त आहेत) नाम्याच्या हाताने तर तू दूध प्यायला होतास. म्लेच्छ जातीसाठी तूं कबीराचा
उद्धार केलास. नामदेवांची कौले तूं चाळून दिलींस. जयदेवाला तूं पद्मावती दिलीस. मला या
नागराला मात्र कदाचित् रखडत ठेवशील ) स्वतः नरसिंह नागर आहेत. नागर जात कुशल
आणि व्यावहारिक असने. म्हणून प्रत्येक प्रसंगाला नरसिंह पुरून उरतील, असे मानून, स्वस्थ
न राहायची विनंती नरसिंह करीत आहेत.
'कहेशे गुण गातां नागरनो नव ह्यो,
भीकमा, तूने को नहि आराधे
(तुझे गुणगान गाणाऱ्या नागराचा (नरसिंहाचा) तूं झाला नाहीस. कृष्णा तुझी कोणी प्रार्थना
करणार नाही) आणि गोड अशी धमकी देत आहेत आणि तक्रार पण करताहे
पहा- विवचारां शी प्रीतडी, जे स्त्री रंग रातो ? -१
मंडलिक हारने परिभवे तूं रे मदमाते
कामी ध्यो रे केशवा, मूं ने परिभवे पापी
लोभी छो लक्ष्मीवरा, पूतना संतापी -२