अमृतानुभव एवं चांगदेव पासष्टी (सन्त ज्ञानेश्वर - चिद्विलासवाद एवं अद्वैत अनुभूति सटीक)

प्रकरण सहावें ६३
ऐसा उभयपक्षीं । बोला न लाहोनि नखी ।। हारपला प्रळयो-
दर्कीं । वोधू तैसा ।। ९८ ।। आतां बोला भागू कांहीं । असणें
जयाच्या ठाईं ।। अर्थता तरी नाहीं । निपटूनियां ।। ९९ ।। बागूल
आला म्हणते । बोलणें जैसें रितें ।। कां आकाश वोळंबतें ।
तळहातीं ।। १०० ।। तैसीं निरर्थकें जल्पे । होऊनियां सपडपें ।।
शोभती जैशीं लेपें । रंगावरी ।। १०१ ।। एवं शब्दैकजीवनें ।
बापुडीं ज्ञानें अज्ञानें ।। साचपणें वनें । चित्रींचीं जैशीं ।।१०२।।
या शब्दाचा निमाला । महाप्रळयो हो सरला ।। अभ्रासवें गेला ।
दुर्द्दिनु जैसा ।। १०३ ।।
इति श्रीसिद्धानुवादे श्रीमदनुभवामृते शब्दखंडनं
नाम षष्ठप्रकरणं संपूर्णम् ॥
दोन्ही बाजूंनीं नखाइतकाहि शब्दाचा प्रवेश न होता प्रलयजळांत
ओघ नाहींसा होतो, शब्दहि नाहींसा होतो. ९८. विचार केला कीं
शब्दाचा आत्मस्वरूपाशीं कसलाहि संबंध नाहीं, हें लक्षांत येतें. ९९.
बागुलबोवा आला, आभाळ हातांत पकडलें हें बोलणें निरर्थक १००.
रंगांतील चित्रे जितकीं निर्बल तितकाच आपल्या सर्व बडिवारासह शब्द
आत्म्याला सिद्ध करण्यास दुबळा ठरतो. १०१ केवळ शब्दाच्या साम-
र्थ्यानें जगणारीं ज्ञानें आणि अज्ञानेंहि चित्रांत रंगविलेल्या उपवनाप्रमाणें
खरीं भासतात. १०२. ढगाळ हवा नाहींशीं झाली कीं दुष्काळ पडण्याचें
संकट नाहींसें होतें. त्याचप्रमाणें येथें शब्द अकार्यक्षम होतो म्हणून
त्यावर आधारलेली व परमात्मस्वरूप स्पष्ट करूं इच्छिणारीं ज्ञानें आणि
अज्ञानेंहि अशीं निरर्थक ठरतात. ॥१०३॥
प्रकरण सहावें समाप्त