अमृतानुभव एवं चांगदेव पासष्टी (सन्त ज्ञानेश्वर - चिद्विलासवाद एवं अद्वैत अनुभूति सटीक)

प्रकरण दुसरें २१
कापुराचे थळीव । नुरेचि आगीची बरव । नुरेचि रूप नांव ।
तैसें यया ॥ ४२ ॥ याच्या हातां पायां पडे । तंव वंद्यत्वें पुढें
न मंडे ॥ न पडेचि हा भिडे । भेदाचिये ॥ ४३ ॥ आपणा-
प्रति रवि । उदो न करी जेवि ॥ हा वंद्य नव्हे तेवी । वंदनासी
॥ ४४ ॥ कां समोरपण आपुलें । न लाहिजे कांहीं केलें ॥ तैसें
वंद्यत्व घातलें । हिरोनी येणें ॥ ४५ ॥ आकाशाचा अरिसा ।
नुठी प्रतिबिंबाचा ठसा ॥ हा वंद्य नव्हे तैसा । नमस्कारासी
॥ ४६ ॥ परी नव्हे तरी न हो । हे वेखासि कां घेवो ॥ परी
वंदितयाही ठावो । उरों नेदी ॥ ४७ ॥ आंगौनि एकुणा झोलु ।
फेडितांचि तरि तो बाहेरीलु ॥ कडु फिटे आंतुलु । न फेडितांचि
॥ ४८ ॥
कापुराचे उत्तमोत्तम अलंकार अग्नीच्या सहवासांत आपलें नांव, रूप
जसें सोडतात, त्याप्रमाणें शिष्याचा गुरूपुढें भेद मावळतो. ४२. श्रीसद्-
गुरूची कितीही विनवणी केली तरी द्वैताचा पसारा मांडीत नाहींत.
भेदाच्या या भिडेला ते लाथाडून देतात. ४३. सूर्य हा स्वतःसाठीं उगवत
नाहीं, त्याप्रमाणें सद्गुरुमूर्ति स्वतःस वंद्य नाहीं. ४४. आपण आपणांस
समोर पाहूं शकत नाहीं; त्याप्रमाणें श्रीगुरूंनीं वंदन स्वतःपुरतें नष्ट केलें
आहे. ४५. आभाळांत प्रतिबिंब पडत नाहीं ना ? तसेंच वेगळेपणा
नसल्यामुळे, सर्वत्र सद्गुरूच भरल्यामुळे त्यांनीं नमस्कार दुसऱ्या कुणाचा
घ्यायचा तरी कसा ? म्हणूनच सद्गुरु हें वंद्यत्वाचे द्योतकहि नाहींत.
आणि नमस्कार करणारेहि नाहींत. ४६. बरे, नसतील सद्गुरु वंद्य तर
नसेनात का, मी कशाला त्यांना हीन लेखूं ? पण हा सद्गुरुराय नमस्कार
करणाराची सुद्धां नांवनिशी शिल्लक ठेवीत नाहीं. ४७. धोतराचें एक टोक
जोरांत ओढलें कीं, सर्व धोतर निसटायला वेळ लागत नाहीं. ४८.