अमृतानुभव एवं चांगदेव पासष्टी (सन्त ज्ञानेश्वर - चिद्विलासवाद एवं अद्वैत अनुभूति सटीक)

प्रकरण दुसरें १७
वेद्या देतां मिठी। वेदकूही सुये पोटीं ॥ तन्ही नव्हेचि उशिटी ।
दिठी जयाची ॥१५॥ जयाचेनि सावायें । जीवू ब्रह्मउपर लाहे ॥
ब्रह्म तृणातळीं जाये । उदासें जेणें ॥ १६ ॥ उपास्तीवरी राब-
तिया । उपायफळीं येती मोडूनियां ॥ वरिवंडिलें जयाचिया ।
अनुज्ञा का ॥ १७॥ जयाचा दिठिवा बसंतु । जंव न रिघे निगम-
वनाआंतु ॥ तंव आपुलिये फळीं हातु । न घेपती ही ॥१८॥ पुढें
दृष्टीचेनि अलगें । खोची कीं निवटे मागें ॥ येवढया जैता नेघे ।
आपणपें जो ॥ १९ ॥ लघुत्वाचेनि मुदलें । बैसला गुरुत्वाचे
सेले ॥ नासूनि नाथिलें । सदैव जो ॥२०॥ नाहीं तें जळीं
बुडिजे । तैं घनवटें जेणें तरिजे ॥ जेणें तरिलियाहि नुरिजे ।
कवर्णी ठायीं ॥ २१ ॥
अशा त्या परमेश्वरस्वरूपी श्रीगुरूला मिठी देतांच, हा शिष्य त्यांशीं
लीन होतो. सद्गुरूची कृपादृष्टि मलिन होत नाहींच. १५. सद्गुरूच्या
आश्रयानेंच 'शिष्य अहं ब्रह्मास्मि' च्या पलीकडे जातो. गुरूंच्या उदासीनते-
मुळें अज्ञानातून तृणापेक्षाहि हलक्या अवदशेला जातो. १६. उपासनेसाठीं
राबल्यावर, त्या साधनेचीं फळें सद्गुरूच्या आज्ञेनें परिपूर्ण होतात. १७.
वेदांतशास्त्र हेंच एक वन. त्यांत सद्गुरूची कृपादृष्टि हाच कोणी वसंत
ऋतु जोपर्यंत अस्तित्वाला येत नाहीं, तोपर्यंत हीं मोक्षरूपी फळें हातीं
येणें शक्य नसतें. १८. सद्गुरूंनीं ज्ञानाचें अंजन आपल्या डोळ्यांत
घातलें कीं, सारें सारें अज्ञान तें नाहींसें करतें. आपण अशी फार मोठी
कर्तबगारी गाजवीत आहोंत, अशी सद्गुरूंच्या ठिकाणीं जाणीवहि नसतें.
१९. श्रीगुरूंचा मोठेपणा शिष्यरूपीं भांडवलावर आहे. तें भांडवल म्हणजे
शिष्यपणा सद्गुरूच घालवितात. २० आपल्याशीं शिष्याला समरस करून
घेतात. कल्पनेनें निर्मिलेल्या मायारूपी पाण्यांत त्यांना कृपाघन श्रीगुरूची
कृपाच तारते. त्यानंतर त्यांचें अस्तित्वहि शिल्लक राहात नाहीं. २१.
सा. अ....२