अमृतानुभव एवं चांगदेव पासष्टी (सन्त ज्ञानेश्वर - चिद्विलासवाद एवं अद्वैत अनुभूति सटीक)

१६ सार्थ अमृतानुभव
बोधचंद्राचिया कळा । विखुरल्या एकवळा ॥ कृपापुनीव
लीळा । करी जयाची ॥ ७ ॥ जो भेटलियाचिसवे । पुरति
उपायाचे धांवे ॥ प्रवृत्तिगंगा स्थिरावे । सागरीं जिये ॥ ८ ॥
जयाचेनि अनवसरें । द्रष्टा ले दृश्याचें मोहिरेँ । जो भेटतखेव सरे ।
बहुरुपाचि हें ॥ ९ ॥ अविद्येचे काळवखें । कीं स्वबोधसुदिनीं
फांके ॥ सीतले प्रसादकें । जयाचेनि ॥ १० ॥ जयाचेनि
कृपासलिलें । जीवू हा ठाववरी पाखाळे ॥ जे शिवपणही
वोविळें । अंगीं न लवी ॥ ११ ॥ राखों जातां शिष्यातें ।
गुरुपणही धाडिलें थितें ॥ तरी गुरुगौरव जयातें । सांडीचिना
॥ १२ ॥ एकपण नव्हे सुसास । म्हणोनि गुरुशिष्याचें करुनि
मिस ॥ पाहणेंचि आपली वास । पाहतचि असे ॥ १३ ॥
जयाचेनि कृपातुषारें । परतलें अविद्येचें मोहिरें ॥ परिणमे
आपारें । बोधामृतें ॥ १४ ॥
बोधरूपी चंद्राला अनेक कला पसरल्या असल्या तरी त्या गुरुपादुका-
रूपीं पौर्णिमेला एकत्र होतात. ७. आपण अनेक साधनांसाठी केलेली
धांवाधांव सद्गुरुदर्शनानें संपते. प्रवृत्तीरूपी आपली गंगा सद्गुरुरूपी
समुद्राला मिळते. ८. गुरुमूर्तीचें दर्शन झालें नाहीं, तोपर्यंतच जगाच्या
व्यवहाराची महति. सद्गुरुदर्शनानें जगाचें मिथ्यापण कळतें. ९. सद्गुरु-
बोधरूपी प्रकाश फांकताच अज्ञानरूपी निशा संपते. आत्मसंतुष्ट करणारा
गुरुप्रसाद सर्वत्र पसरतो. १०. गुरुकृपारूपी शुद्धोदकानें हा जीवात्मा
इतका पवित्र होतो कीं, ब्रह्मत्व जरी त्याच्याकडे गेलें, तरी आपल्या
अंगाला तें तो चिकटू देत नाहीं. ११. शिष्यास ज्ञानी करावयाचें
झाल्यानें ते आपला मोठेपणा सोडतात. यांत त्यांचें अद्वितीयत्व कमी
होत नाहीं. १२. दुःखाशिवाय सुखाची किंमत समजत नाहीं; त्याच-
प्रमाणें सद्गुरु आपल्या शिष्याला सांगण्याच्या मिषानें आपले आपणालाच
पाहतात. १३. गुरुकृपेच्या जलकणांनीं अज्ञानाचे हल्ले परतवले जातात.
अपार बोधामृत लाभतें. १४.