अमृतानुभव एवं चांगदेव पासष्टी (सन्त ज्ञानेश्वर - चिद्विलासवाद एवं अद्वैत अनुभूति सटीक)

प्रकरण दुसरें
आतां उपायवनवसंतू । जो आज्ञेचा आहेवतंतु । अमूर्तचि
परी मूर्तु ॥ कारुण्याचा ॥ १ ॥ मोडोनी मायाकुंजरु । मुक्त-
मोतियाचा वोगरु ॥ जेवविता सद्गुरु । निवृत्ति वंदूं ॥ २ ॥
अविद्येचे आडवे । सुंजीत जीवपणाचे भवे ॥ तया चैतन्याचे धांवे ।
कारुण्यें जो कीं ॥ ३ ॥ जयाचेनि आपांगपातें । बद्ध मोक्षपर्णी
आते ॥ भेटे जाणतया जाणतें । जयापाशीं ॥ ४ ॥ कैवल्या
कनकाचिया दाना । जो न कडसी थोरसाना ॥ द्रष्टयाचिया
दर्शना । पाढाउ जो ॥ ५ ॥ सामर्थ्यांचोनि बिकें । जो
शिवाचेंही गुरुत्व जिंकें ॥ आत्मा आत्ममुख देखे । आरसा
जिये ॥ ६ ॥
नाना प्रकारचीं साधनें हींच जणूं कांहीं अरण्यें. त्यांत वसंतऋतूसारखी
बहरलेली ब्रह्मविद्या. ती जाणून घेण्याची किल्ली म्हणजे श्रीसद्गुरु. हे सद्-
गुरु शरीर धारण करण्याचा त्यांचा स्वभाव नसतांहि केवळ भक्तांचा उद्धार
करण्यासाठीं देह धारण करतात. १. पुनःपुन्हा जन्ममरण घडणें या फेऱ्यांत
सांपडलेल्या जीवांकडे पाहण्यासाठीं धांवून येते. २. सद्गुरु हे मायारूप
हत्तीचा नाश करून त्याच्या जवळच्या मुक्तीची अवस्था हेंच मोतीं त्यांचें
पक्वान्न जीवांना आग्रहानें वाढतात. ३. अशा गुरुरायांना माझें वंदन असो.
जीवाचें अज्ञान सद्गुरूच्या ज्ञानमय कृपाकटाक्षानें नाहींसें होतें, आत्म-
स्वरूपाची प्राप्ति होते. शब्दपंडितांना पूर्ण पंडित भेटतो. ४. सद्गुरु
मोक्षरूपी सोनें दान देतात. लहान, मोठा असा फरक त्यांच्यांजवळ
नसतो. जीवाचें देवपण ते घालवितात, द्वैताचा पराभव करतात. ५.
ज्ञानरूपी सामर्थ्यामुळे त्रैगुण्योपाधीन सृष्टि घडविणाऱ्या देवतांचें कर्तृत्व
त्यांना सहज आकलन झालेलें असतें. सद्गुरुमूर्ति जीवांचे आत्म-
रूपदर्शक आरसेच होत. ६.