अमृतानुभव एवं चांगदेव पासष्टी (सन्त ज्ञानेश्वर - चिद्विलासवाद एवं अद्वैत अनुभूति सटीक)

प्रकरण सातवें ९९
तैसें दृश्य कां द्रष्टा । या दोन्ही दशा वांझटा ॥ पाहतां
एकीकाष्ठा । स्फूर्तिमात्र तो ॥ २४४ ॥ इये स्फूर्तीकडोनी ।
नाहीं स्फूर्तिमात्र वांचोनी ॥ तरी काय देखोनी । देखतु
असे ॥ २४५ ॥ पुढें फरकेना दिसते । ना मागें डोकावी
देखते ॥ पाहतां येणें ययातें । स्फुरद्रूपाचि ॥ २४६ ॥ कल्लोळी
जळीं घातले । सोनेंन सोनें पांघुरलें ॥ दिठीचे पाय गुंतले ।
दिठीसीचि ॥ २४७ ॥ श्रुतीसीं मेळविली श्रुती । घ्रुतीसी मेळ-
विली घ्रुती ॥ कां तृप्तीसी तृप्ती । वोगरिली ॥ २४८ ॥ गूळ
गुळें परिवडिला । मेरु सुवर्णे मढिला । कां ज्वाळा गुंडाळिला ।
अनळु जैसा ॥ २४९ ॥ हें बहु काय बोलिजे । कीं नभ
नभाचिये रिगे सेजे । मग कोणे निदिजे । जागे कोणे ॥ २५० ॥
हा येणे पाहिला ऐसा । कांहीं न पाहिला जैसा । आणि न पाह-
तांही आपैसा । पाहणेंचि हा ॥ २५१ ॥
विचार करून पाहिलें तर; तो आत्मा शेवटची निष्कर्मस्थिति-स्फूर्ति
मात्रच आहे. २४४. या स्फूर्तीकडून पाहिलें असतां केवळ स्फूर्तीवाचून
दुसरें कांहीं नाहीं असें आहे. मग काय पाहून हा द्रष्टा होतो. २४५.
दृश्य पुढें फडकत नाहीं अथवा द्रष्टा मागें डोकावीत नाहीं, याने आपल्या
स्वतःस पाहिले म्हणजे तें पहाणें स्फुरद्रूपच होय. २४६. तरंग पाण्यांत
बुडाले, सोन्याने सोने पांघरले, दृष्टीचा पाय दृष्टीतच गुंतला, २४७.
शब्दांत शब्द मिळवला, गंधास गंध मिळविला, किंवा तृप्तीला तृप्ती
वाढली, २४८. गुळानें गुळाला माखिलें, मेरूपर्वत सोन्याने मढविला,
अगर ज्याप्रमाणें अग्नि त्याच्याच ज्वाळांनीं गुंडाळला. २४९. फार काय
सांगावें आकाश आकाशाच्या शय्येवर निजावयास गेले, मग निजावयाचें
कोणीं व जागे रहावयाचें तरी कोणी ? २५०. ह्यांचें पाहणे न पाहण्या-
सारखेंच आहे. कांहीं न पाहतां सहजच हा पाहणेंरूपच आहे. २५१.