विक्रमोर्वशीयम् (महाकवि कालिदास - संस्कृत मूल एवं हिन्दी अनुवाद)

द्वितीयोऽङ्कः । ४७
राजा—वयस्य, अङ्गुलीस्वेदेन मे लुप्यन्तेऽक्षराणि । धार्यता-
मयं स्वहस्ते निक्षेपः प्रियायाः ।
विदूषकः — (गृहीत्वा ।) तदो किं तत्तभोदी उवसी भवदो
मणोरहतरुकुसुमं दंसिअ फले विसंवदिस्सदि ।
उर्वशी—हला, जाव उवत्थाणकादरं अत्ताणअं समवस्थावेमि,
ताव तुमं अत्ताणअं दंसिअ जं मे अणुण्हं तं भणाहि ।
चित्रलेखा—तहा । (इति तिरस्करिणीमपनीय राजानमुपगत्य ।) जेदु
जेदु महाराओ ।
राजा—(संभ्रमादरनम्रया) स्वागतं भवत्यै । (पार्श्वमवलोक्य ।) भद्रे,
न तथा नन्दयसि मां सख्या विरहिता तया ।
सङ्गमे दृष्टपूर्वव यमुना गङ्गया यथा ॥ १४ ॥
चित्रलेखा—णेन पच्छ महाराह दीसदि, पच्छा विज्जुल्लदा ।
विदूषकः —(अपवार्य ।) केट्ट णं एसा उवसी उवगदा ।
तत्तभोदीए उव्वसीए सहअरीए प्पहाए होदव्वम् ।
१ ततः किं तत्रभवती उर्वशी भवतो मनोरथतरुकुसुमं दर्शयित्वा फले
विसंवादयिष्यति ।
२ सखि यावदुपस्थानकातरमात्मानं समवस्थापयामि तावत्त्वमात्मानं
दर्शयित्वा यन्ममानुगुणं तत्भण ।
३ तथा । जयतु जयतु महाराजः ।
४ नेनं पश्चान्महाराजो दृश्यते पश्चाद्विद्युल्लता ।
इयं ततो वा । ततो वा । वयं रङ्गावस्थया
मन्तव्यम् ।