तैत्तिरीय आरण्यक (सायण भाष्य एवं भट्टभास्कर भाष्य सहित सम्पूर्ण प्रथम भाग)

अन्धे॑न या॒ तम॑सा प्रावृ॒ताऽसि॒ प्राची॑मर्वाची॑मवयन्नरि॑ष्ट्यै, इति ।
मृताय मृतपुरुषार्थं परिणीयमानां जीवा॑ जीवन्तीं युवतीं(तिं) यौवनवत्पुष्टाङ्गीं
युवतित्वेन भावितां वा वृद्धामाचरन्तीमागच्छन्तीं राजगवीं वयमपश्याम । या राज-
गवी त्वमन्धेन तम॑सा जरातिशयेन मरणभीत्या वा दृष्टिप्रसारणाभावे³ सत्यत्यन्तनिबि-
डेन तमसा प्रावृता भवसि । अरिष्ट्या अहिंसार्थं प्राचीं प्राङ्मुखीमर्वाचीमवाङ्मुखीं
तां राजगवीमवयन्व्यमवैमो जानीमः ।
अथ द्वितीयामाह—
मयै॒तां माऽस्तां॑ श्रियमा॑णा दे॒वी स॒ती
पि॒तृलो॒कं यदैषि॑ । विश्व॑वारा॒ नभ॑सा॒ संव्य॑-
यन्त्यु॒भौ नो॑ लो॒कौ पय॑साऽऽवृ॑णीहि, इति ।
मया ध्रियमाणा⁴ पोष्यमाणा राजगवी, एतां रक्षिता