तैत्तिरीय आरण्यक (सायण भाष्य एवं भट्टभास्कर भाष्य सहित सम्पूर्ण प्रथम भाग)

३५० श्रीमत्सायणाचार्यविरचितभाष्यसमेतम्—[प्रपा० ४ अनु० ४२]
पक्षिमूर्तिधारिणः । अत एव सुपर्णाः शोभनपक्षोपेताः । प्रियमैधा अधीतस्य श्रुतस्य
धारणशक्तिर्मेधा तस्यां प्रीतियुक्ताः । नाथमानाः किंचित्कार्यं याचमानाः । स एष
याच्ञाप्रकारः स्पष्टी क्रियते । हे इन्द्र ध्वान्तमज्ञानलक्षणमन्धकारमपोर्णुहि, अपसा-
रय । चक्षुर्ज्ञानलक्षणां दृष्टिं पूर्धि पूरय । निधयेव शृङ्खलयेवाज्ञानेन बद्धानस्मान्मु-
मुग्धि तस्मादज्ञानाद्बन्धनान्मोचय ।
अथैकोनविंशं मन्त्रमाह—
शं नो॑ दे॒वीर॒भिष्ट॑य॒ आपो॑ भवन्तु
पी॒तये॑ । शं योर॒भिस्र॑वन्तु नः, इति ।
आपो देव्यो नोऽस्माकमभिष्टये पीतयेऽभीष्टाय पानाय शं सुखहेतवो भवन्तु
किं च नोऽस्माकं शं सुखं यथा भवति तथा, योर्दुःखवियोगो यथा भवति तथाऽ-
स्रवन्तु सर्वतः प्रवहन्तु ।
अथ विंशं मन्त्रमाह—
ईशा॑ना वार्या॑णां क्षय॑न्तीश्चर्षणी॒नाम् ।
अ॒पो या॑चामि भेष॒जम्, इति ।
अहमपो देवीः प्रति भेषजं पापविनाशकारणमौषधं याचा॑मि । कीदृशीरप
वार्याणां वरणीयानां कामानामीशाना दातुं समर्थाः । चर्षणी॒नां मनुष्याणां क्षयन्
र्निवासहेतुभूता इति ।
अथैकविंशं मन्त्रमाह —
सु॒मि॒त्रा न॒ आप॒ ओष॑धयः सन्तु दुर्मि॒त्रास्तस्मै॑
भूयासुर्यो॑ऽस्मान्द्वेष्टि॒ यं च॑ व॒यं द्वि॒ष्मः, इति ।
आप ओषधयश्चेत्येता द्विविधा देवता नोऽस्मान्प्रति सुमित्राः सुष्ठु स्निग्
सन्तु । योऽस्मदीयः शत्रुस्तस्मै दुर्मित्रा दुर्हृदया विध्वंसिन्यः सन्तु ।
अथ द्वाविंशं मन्त्रमाह—
आपो॒ हि ष्ठा म॑यो॒भुव॒स्ता न॑ ऊ॒र्जे
द॑धातन । म॒हे रणा॑य॒ चक्ष॑से, इति ।
हिशब्द एवकारार्थः प्रसिद्धयर्थो वा । हे आपो यूयमेव मयोभुवः स्थ सुख
१ क. ॰तधा° । २ क. ख. ध्वान्तं स्वाज्ञा' । ३ म. ॰चामीति । की° । ४ ग. ॰भू-
अ° । ५ ग. ॰विरोधिनः ।