तैत्तिरीय आरण्यक (सायण भाष्य एवं भट्टभास्कर भाष्य सहित सम्पूर्ण प्रथम भाग)

१७२ श्रीमत्सायणाचार्यविरचितभाष्यसमेतम्— [प्रपा० ४ अनु०
अस्य वाक्यस्या१र्थप्रसिद्धिं दर्शयति—
पतिः प्रजानामित्याह । पतिर्ह्येष प्रजानाम्, इति ।
( प्रपा० ५ । अनु० ६ । विभा० २८ )
वाक्यान्तरमाह—
म॒तिः क॒वी॒नाम्, इति ।
ये कवयः शास्त्रार्थाभिज्ञाः, तेषामभिज्ञानसाधनबुद्धिरूपोऽयं महावीरः । अने
क२र्मण्यनुष्ठिते तेन सुकृतेन प्रज्ञोदयात् ।
अस्मिन्नर्थे प्रसिद्धिं दर्शयति—
मतिः कवीनामित्याह ( ८ ) । मतिर्ह्येष कवीनाम्, इति ।
( प्रपा० ५ । अनु० ६ । विभा० २९ )
वाक्यान्तरमाह—
सं दे॒वो दे॒वेन॑ सवि॒त्राऽय॑तिष्ट । स५ सूर्य्येणारुक्त, इति ।
अयं महावीरो देवो देवेन सवित्रा संयुज्यायातिष्ठ यजमानमनुग्रहीतुं प्र-
कृतवान् । तथा सूर्येण संयुज्यारुक्त दीप्तवान् ।
अत्र देवशब्दद्वयेनाऽऽदित्यमहावीरौ विवक्षिताविति दर्शयति—
सं देवो देवेन सवित्राऽयतिष्ट स५ सूर्येणारुक्तेत्याह ।
अमुं चैवाऽऽदित्यं प्रवर्ग्यं च स५शास्ति, इति ।
( प्रपा० ५ । अनु० ६ । विभा० ३० )
सम्यक्कथयतीत्यर्थः ।
वाक्यान्तरमाह—
आयु॒र्दास्त्वम॒स्मभ्यं॑ घर्म व॒र्चोदा अ॑सि, इति ।
हे घर्म महावीर त्वमस्मभ्यमायुस्तेजसोः प्रदाताऽसि ।
अस्य वाक्यस्याऽऽयुष्परतां दर्शयति—
आयुर्दास्त्वमस्मभ्यं घर्म वर्चोदा असी-
त्याह । आशिषमेवैतामाशास्ते, इति ।
( प्रपा० ५ । अनु० ६ । विभा० ३१ )
वाक्यान्तरमाह—
पि॒ता नो॑ऽसि पि॒ता नो॑ बोध, इति ।
१ ख. ग. ॰स्यार्थे प्र° । २ क. ॰र्मेणाऽनु° ।