तैत्तिरीय आरण्यक (सायण भाष्य एवं भट्टभास्कर भाष्य सहित सम्पूर्ण प्रथम भाग)

१४२ श्रीमत्सायणाचार्यविरचितभाष्यसमेतम्— [प्रपा०२अनु०९]
कल्पादावेव ब्राह्मणाः सृष्टा न ह्यस्मदादिवत्कल्पमध्ये पुनः पुनर्जायन्ते तस्मादृजाः ।
ते च पृश्नयः शुक्लाः स्वरूपेणैव निर्मलाः सन्तोऽपि पुनस्तप आचरन् । तदीयेन
तपसा तुष्टं स्वयंभू ब्रह्म जगतकारणत्वेन स्वतः सिद्धं परब्रह्मवस्तु कांचिन्मूर्तिं धृत्वा
तपस्यमानांस्तानृषीननुग्रहीतुमभ्यानर्षदाभिमुख्येन प्रत्यक्षमगच्छत् । ततस्ते मुनय
ऋविधात्वर्थविषयत्वान्ऋषयोऽभवन् । तस्मादन्येषामपि ऋषीणामनयैव व्युत्पत्त्यार्षित्वं
संपन्नम् । ततस्ते मुनयः सर्वकामप्रदं कांचिद्यज्ञं कामयमानाः स्वयंभुब्रह्मरूपां तां देव-
तामुप्रासितवन्तः । तद्देवतानुग्रहात्ते मुनय एतं वक्ष्यमाणं ब्रह्मयज्ञं सर्वकामहेतुमप-
श्यन् । दृष्ट्वा च तं यज्ञमाहरन्ननुष्ठितवन्तः । तेन यज्ञेन देवानपूजयन्त ।
ब्रह्म वेदस्तस्याध्ययनमेव संपादितं न तु यज्ञत्वमिति मतिं वारयितुं तत्राऽऽहुतीः
संपादयति—
यदृचो॒ऽध्यगी॑षत॒ ताः पय॑आहुतयो दे॒वाना॑मभव॒न्यद्यजूꣳ॑षि
घृ॒ताहु॑तयो॒ यत्सामा॑नि॒ सोमा॑हुतयो॒ यदथ॑र्वाङ्गि॒रसो॒ मध्वा॑-
हुत॑यो॒ यद्ब्रा॑ह्म॒णानी॑तिहासपु॒राणा॑नि क॒ल्पान्गाथा॑
नारा॒शꣳसी॒र्मेदा॑हुतयो दे॒वाना॑मभवन्ताभिः॒ क्षुधं॒ पाप्मा॑-
नमपा॑हन्नपहतपाप्मानो दे॒वाः स्वर्गे लो॒कमा॑यन्ब्रह्म