तैत्तिरीय आरण्यक (सायण भाष्य एवं भट्टभास्कर भाष्य सहित सम्पूर्ण प्रथम भाग)

१२६ श्रीमत्सायणाचार्यविरचितभाष्यसमेतम्— [प्रपा०२अनु०४]
चतुर्थीमारभ्य नवमीपर्यन्तानां षण्णामृचां प्रतीकानि दर्शयति—
अर्व॑ते॒ हेळ॑ उदु॑त्तम॒मिमं मे॑ वरु॒ण॒ तत्त्वा॑
यामि॒ त्वं नो॑ अग्ने॒ स त्वं नो॑ अग्ने, इति ।
“अवते हेड उदुत्तमम्” इति द्वयं वैश्वानरो न इत्यत्र व्याख्यातम् । “इमं मे
वरुण तत्त्वा यामि” इति द्वयमिन्द्रं वो विश्वतस्परीत्यत्र व्याख्यातम् । “त्वं नो अग्ने
स त्वं नो अग्ने” इति द्वयमायुष्ट आयुर्दा अग्न इत्यनुवाके व्याख्यातम् ।
अथ दशमीमाह—
संकु॑सु॒को वि॑कु॑सुको निर्ऋथो यश्च॑ निस्वनः॑ ।
ते॒ऽस्मद्यक्ष्ममना॑गसो दू॒राद्दू॒रम॑चीचतम्, इति।
संकुसुकः संक्षेपेण परापवादनशीलः, विकुसुकः परापवादस्य विस्तारयिता,
निर्ऋ