सार्थ तुकाराम गाथा (मराठी अभंग व भावार्थ)

सार्थ तुकारामगाथा १०५
२०९ गोपाळ म्हणती कान्होवा या रे कांहीं मागों ।
आपुलाले आम्ही जीवीची तया आवडी सांगों ।
एक म्हणती उगे रे उगे मागेंचि लागों ।
निजों नका कोणी घरीं रे आजि अवघेचि जागों ॥ १ ॥
जाणोनि नेणता हरि रे मध्यें उगाचि बैसे ।
नाइकोनि बोल आइकै कोण कोणाचे कैंसे ।
एक एकाच्या संवादा जाणे न मिळेची ऐसें ।
पोटींचें होटा आणवी देतो तयांसि तैसें ॥ २ ॥
एक म्हणति बहु रे आम्हीं पीडिलों माया ।
नेदी दहींभातशिदोरी ताक घालिती पिया ।
तापलों वळितां गोधनें नाहीं जोवन छाया ।
आतां मागों पोटभरी रे याच्या लागोनि पायां ॥ ३ ॥
एक म्हणति तुमचें अरे पोट ते किती ।
मागों गाई म्हैसो घोडे रे धन संपत्ति हत्ती ।
देव गडी कान्हो आमुचा आम्हां काय विपत्ती ।
कन्याकुमरें दासो रे बाजावरी सुपती ॥ ४ ॥
एक म्हणती वेडे हो कोण करी जतन ।
गाढव तैसेंचि घोडें रे कोण तयाचा मान ।
लागे भवरोग वाहतां पांदीं चवघे जण ।
हातीं काठघा डोया बोडक्या हिंडों मोकळे राण ॥ ५ ॥
एक म्हणती रानीं रे बहु सावजें फार ।
फाडफाडूं खाती डोळे रे पाय नेतील फर ।
राखोनि राखे आपणा ऐसा कइंचा शूर ।
बैसोनि राहों घरीं रे कोण करी हे चार ॥ ६ ॥
घरीं बैसलिया बहुते बहु सांगती काम ।
रिकामें कोणासि नावडे ऐसे आम्हांसि ठावें ।
चौघांमध्ये बरें दिसेसें तेथें नेमक व्हावे ।
लपोनि सहज खेळतां भले गडियांसवें ॥ ७ ॥
एक म्हणती गडी ते भले मिळती मता ।
केली तयावरी चाली रे बरी आपुली सत्ता ।
नसावे ते तेथें तैसे रे खेळ हाणिती लाता ।
रडी एकाएकीं गेलिया गोंधळ उडती लाता ॥ ८ ॥
एक म्हणती खेळतां उभीं राहतों पोरें ।
ऐसें काय घडों शके रे कोणी लहान थोरें ।
तु गाथा. १४