साहित्यदर्पण (आचार्य विश्वनाथ - वाक्यं रसात्मकं काव्यम् सटीक)

८ साहित्यदर्पणे
'कालः स्वभावो नियतिर्यदृच्छा
भूतानि योनिः पुरुष इति चिन्त्या ।
संयोग एषां न त्वात्मभावा-
दात्माप्यनीशः सुखदुःखहेतोः ॥' ( १।२ )*
इति कालस्वभावाद्यवादिन्या श्वेताश्वतराणा मन्त्रोपनिषदा व्यक्ततरमव-
सीयते । एवं वाजसनेयिनां ब्राह्मणोपनिषदा—'इतिहासः पुराणं विद्या उप-
निषद श्लोकाः सूत्राण्यनुव्याख्यानानि व्याख्यानानि' इति । एवमेव छान्दो-
ग्योपनिषदापि—'इतिहासपुराणं पञ्चमो वेदानां वेदं पित्र्यो राशिर्देवो निधिर्वा-
कोवाक्यमेकायनं देवविद्या ब्रह्मविद्या भूतविद्या क्षत्रविद्या नक्षत्रविद्या सर्पदे-
वजनविद्या' इति । साहित्यप्रतिपाद्यं दृश्यकाव्यमधिकृत्य भगवता भरतेन तु
स्पष्टमाम्नातम्—
'जग्राह पाठ्यमृग्वेदात्सामभ्यो गीतमेव च ।
यजुर्वेदादभिनयान्न्रसानाथर्वणादपि ॥'
( नाट्यशा० १।१७ )
आग्नेये तु श्रव्यदृश्ये उभे अपि काव्ये सम्यग् व्युत्पादिते इत्युपरिष्टान्निवेदि-
ष्यते । एतेनान्यशास्त्रवत् साहित्यस्यापि वेदोपजीवकत्वम्, तत एव साहित्यमूलस्य
वेदाङ्गोपाङ्गसमानकालिकत्वं च प्रतिपत्तव्यम् ॥
तत्रभवतो राजशेखरस्य काव्यमीमांसायां कविरहस्ये तु निरूपितार्थो
महदर्थवादेन प्रस्तूयते—"ययोपदिदेश श्रीकण्ठः परमेष्ठिवैकुण्ठादिभ्यश्चतुःषष्टये
शिष्येभ्यः । सोऽपि भगवान् स्वयम्भूरिच्छाजन्मभ्यः स्वान्तेवासिभ्यः । तेषु
सारस्वतेय तृन्दीयामपि वन्द्यः काव्यपुरुष आसीत् । तं च सर्वसमयविदं
दिव्येन चक्षुषा भविष्यदर्थदर्शिनं भूर्भुवःस्वस्त्रितयवर्तिनीषु प्रजासु हितकाम्यया-
प्रजापतिः काव्यविद्याप्रवर्तनाथै प्रायुङ्क्त । सोऽष्टादशाधिकरणं दिव्येभ्यः काव्यविद्या-
स्नातकेभ्यः सप्रपञ्चं प्रोवाच । तत्र कविरहस्यं सहस्राक्षः समाम्नासीत्, औक्ति-
कम्मुक्तिगर्भः, रीतिनिर्णयं सुवर्णनाभः, आनुप्रासिकं प्रचेतायनः, यमकानि-चित्रं
चित्राङ्गदः, शब्दश्लेषं शेषः, वास्तवं पुलस्त्यः, औपम्यमौपकायनः, अतिशयं
पाराशरः, अर्थश्लेषमुतथ्यः, उभयालङ्कारिकं कुबेरः, वैनोदिकं कामदेवः, रूपक-
निरूपणीयं भरतः, रसाधिकारिकं नन्दिकेश्वरः, दोषाधिकरणं धिषणः, गुणौपा-
दानिकमुपमन्युः, औपनिषदिकं कुचमार इति । ततस्ते पृथक् पृथक् स्वशास्त्राणि
विरचयाञ्चक्रुः ।
हन्तैवं गुरुभ्यो गिरः पुप्ताः पुराणीः शृणुम स्म, यत्किल धिषणं शिष्याः कथाप्रसङ्गे
पप्रच्छुः, कीदृशः पुनरयं सारस्वतेयः काव्यपुरुषो वो गुरुरिति । स तान् बृह-
* काल इति कालविदः, स्वभाव इति लोकायतिकाः, नियतिरिति मीमांसकाः,
इति निरीश्वराः, भूतानीति क्षणिकत्ववादिनः, योनिरिति प्रकृतिवादिनः, पुरुष
इत्यादयो जगतः कारणं प्रतिपेदिरे ॥