पंचतन्त्रम् (सटीक - सम्पूर्ण पाँचों तन्त्र)

( ४७० ) पञ्चतन्त्रम् ।
सुवर्णं, तन्नूनमतः परं रत्नानि भविष्यन्ति येषाम् एकतमे-
नापि दारिद्र्यनाशो भवति । तदुत्तिष्ठ अग्रे गच्छावः । किम-
नेन भारभूतेनापि प्रभूतेन” । स आह,-“गच्छतु भवान् !
अहमत्र स्थितस्त्वां प्रतिपालयिष्यामि” । तथानुष्ठिते सोऽपि
गच्छन् एकाकी ग्रीष्मार्कप्रतापसन्तप्ततनुः पिपासाकुलितः
सिद्धिमार्गच्युत इतश्चेतश्च बभ्राम । अथ भ्राम्यन् स्थलोपरि
पुरुषमेकं रुधिरप्लावितगात्रं भ्रमच्चक्रमस्तकमपश्यत् । ततो
द्रुततरं गत्वा तम् अवोचत्,-“भोः ! को भवान् ? किमेवं
चक्रेण भ्रमता शिरसि तिष्ठसि ? । तत्कथय मे यदि कुत्र-
चित् जलमस्ति ?” । एवं तस्य प्रवदतः तच्चक्रं तत्क्षणात्
तस्य शिरसो ब्राह्मणमस्तके चटितम् । स आह--“भद्र !
किमेतत् ?” स आह,-“मन्ममापि एवमेव एतत् शिरसि
चटितम्” । स आह-“तत्कथय, कदा एतत् उत्तरिष्यति ? ।
महती मे वेदना वर्त्तते” । स आह,-“यदा त्वमिव कश्चिद्
धृतसिद्धिवर्त्तिः एवमागत्य त्वाम् आलापयिष्यति तदा तस्य
मस्तके चटिष्यति” । आह,-“कियान् कालस्तव एवं स्थि-
तस्य?” । स आह,-“साम्प्रतं को राजा धरणीतले ?” स
आह,-“वीणावत्सराजः”। स आह,-“अहं तावत् कालसं-
ख्यां न जानामि । परं यदा रामो राजा आसीत् तदाहं
दारिद्र्योपहतः सिद्धिवर्त्तिमादाय अनेन पथा समायातः ।
ततो मया अन्यो नरो मस्तकधृतचक्रो दृष्टः पृष्टश्च । ततश्च
एतत् जातम्” । स आह,-“भद्र ! कथं तव एवं स्थितस्य
भोजनजलप्राप्तिः आसीत् ?” । स आह,-“भद्र ! धनदेन
निधानहरणभयात् सिद्धानामेतत् भयं दर्शितं तेन कश्चिदपि
न आगच्छति । यदि कश्चित् आयाति स क्षुत्पिपासानिद्रा-
रहितो जरामरणवर्जितः केवलमेवं वेदनाम् अनुभवतीति ।
तदाज्ञापय मां स्वगृहाय,” इत्युक्त्वा गतः । अथ तस्मिन् चि-
रयति स सुवर्णसिद्धिः तस्य अन्वेषणपरः तत्पदपंक्त्या यावत्