नागानन्दम् (सम्राट हर्षवर्धन - संस्कृत मूल एवं हिन्दी व्याख्या)

( २३८ )

भो महात्मन् ! समाश्वसिहि, समाश्वसिहि ।
1
नायकः—(समाश्वस्य) शङ्खचूड ! समाश्वासय गुरून् ।
शङ्खचूडः— तात ! समाश्वसिहि, समाश्वसिहि । अम्ब,
समाश्वसिहि, समाश्वसिहि । समाश्वसितो जीमूतवाहनः ।
किं न पश्यथ ? प्रत्युत युष्मानेव समाश्वासयितु-
मुपविष्टस्तिष्ठति । [उभौ समाश्वसितः]
वृद्धा—पुत्त । कहं पेक्खंताणं ज्जेव अम्हाणं किदंतहदएण
पुत्र ! कथं प्रेक्षमाणानामेवास्माकं कृतान्तहतकेना-
अवहारीअसि ?
पह्रियसे ?
जीमूतकेतुः— देवि ! मैवममङ्गल्यवादिनी भव । ध्रियत एवा-
युष्मान् । तद् वधूः समाश्वास्यताम् ।
वृद्धा- (मुखं वस्त्रेणावृत्य रुदती) पडिहदममंगलम् । णा रो-
प्रतिहतममङ्गलम्^२ । न रो-
इस्सम् । मलअवदि ! समस्सस ! वच्छे ! उट्ठेहि
दिष्यामि । मलयवति ! समाश्वसिहि । वत्से ! उत्तिष्ठ,
उट्ठेहि । वरं एतिअवेलां तुमं भत्तुणोमुहं पेक्ख ।
उत्तिष्ठ । ^३वरमेतस्यां वेलायांत्त्वं भर्तृमुखं प्रेक्षस्व ।
मलयवती — (समाश्वसिहि) हा अज्जउत्त !
हा आर्यपुत्र !
वृद्धा-मलयवत्या मुखं पिधाय) वच्छे ! मा एव्वं करोहि ।
वत्से ! मैवं कुरु ।