नागानन्दम् (सम्राट हर्षवर्धन - संस्कृत मूल एवं हिन्दी व्याख्या)

( ६२ )
[मित्रावसुः निष्क्रान्तः]
नायिका—(सास्रमात्मानं पश्यन्ती, आत्मगतम् )
किं मम एदिणा दोब्भग्गकलङ्कमइलेण अच्चंतदुक्खभाइणा
किं ममैतेन दौर्भाग्यकलङ्कमलिनेन अत्यन्तदुःखभागिनाऽ
अज्जवि सरीरेण धारिदेण ? त इध ज्जेव असोअ-
द्यापि शरीरेण धारितेन ? तदिहैवाऽशोक-
पाअव्वे इमाए अदिमुत्तलदाए उव्वंधिअ अत्ताणं वावादिस्सं।
पादपेऽनयाऽतिमुक्तलतयोद्बध्यात्मानं व्यापायिष्यामि ।
ता एव्वं दाव। (प्रकाशं विलक्षस्मितेन) हज्जे ! पेक्ख
तदेवं तावत् । हञ्जे ! प्रेक्षस्व
दाव मित्तावसु दूरं गदो ण वेत्ति जेण अहम्पि इदो
तावत् , मित्रावसुर्दूरं गतो न वेति, येनाहमपि इतो
गमिस्सं ।
गमिष्यामि ।
चेटी—(कतिचित्पदानि गत्वा, अवलोक्यात्मगतम् )
अण्णारिसं से हिअअं पेक्खामि, ता ण गमिस्सं । २५
अन्यादृशमस्या हृदयं प्रेक्षे। तन्न गमिष्यामि।
ज्जेव ओवारिदा पेक्खामि किं एसा पडिवज्जदि त्ति ।
इहैवाऽपवारिता प्रेक्षे किमेषा प्रतिपद्यत इति।
[इति स्थिता]
नायिका-[दिशोऽवलोक्य पाशं गृहीत्वा सास्रम् ]
भअवदि गोरि ! इध तुए ण किदो पसादो,
भगवति गौरि ! इह त्वया न कृतः प्रसादः ;