मल्लपुराण (ज्येष्ठिमल्ल - प्राचीन भारतीय मल्लविद्या, अखाड़ा व्यायाम व कुश्ती महाग्रन्थ)

८ । मल्लपुराणे ॥
सोमेश्वर उवाच ।
कस्मात् त्वया धृता विद्या कदा शत्रुजयः कृतः ।
तन्मे वद जगन्नाथ मम चेदीप्ससि प्रियम् ॥ २१ ॥
श्रीकृष्ण उवाच ।
पञ्चवर्षसहस्राणि मधुकैटभसङ्गरे ।
साङ्गोपाङ्गं मया तत्र प्रयुक्ता तेन ते हताः ॥ २२ ॥
कंसमुष्टिकचाणूरमुख्याः सर्वेऽपि दानवाः ।
व्यापादिता मया पूर्वमनया विद्यया बलात् ॥ २३ ॥
त्वमिदानीमिमां विद्यां मम यत्नात् प्रयच्छतः ।
अङ्गीकुरु समोपेतः समस्तैर्ब्राह्मणैरिह ॥ २४ ॥
ब्रह्मोवाच ।
सुप्रसादमिति प्रोक्तः कृष्णेन प्रीतिपूर्वकम् ।
संतुष्टो ब्राह्मणः कृष्णं सोमेश्वर उवाच ह ॥ २५ ॥
सोमेश्वर उवाच ।
कृष्ण कृष्ण कृपालुस्त्वं जगन्मङ्गलमङ्गलम् ।
त्वच्चरितं च श्रोतव्यं मया त्वं कथयाधुना ॥ २६ ॥
मल्लवेषो धृतः कीदृक् कथं कंसो निपातितः ।
चाणूरो मुष्टिकश्चैव कथं घातितवान् भवान् ॥ २७ ॥
श्रीकृष्ण उवाच ।
शृणु विप्र यथा पूर्वं मल्लवेषो मया धृतः ।
सह बलेन घातार्थं कंसचाणूरविद्विषाम् ॥ २८ ॥
विस्तरात् कथयामि त्वां यथा पूर्वं कृतं मया ।
त्वं संमतोऽसि पात्रं मे मल्लविद्याविधारणे ॥ २९ ॥
पृथिव्यां मथुरा नाम पुरी यादवभूभुजाम् ।
राजधानी च नित्यास्ति यत्र संनिहितो हरिः ॥ ३० ॥
उग्रसेनसुतः कंसो मम मातुलसंज्ञकः ।
कालनेमिश्च दैत्योऽभूत्पूर्वजन्मनि महाबली ॥ ३१ ॥
२