कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

११४ कथासरित्सागर
तच्छ्रुत्वा स जगावैतद्देवि मा स्मैवमादिशः ।
स हि धर्मसहायो मे न विप्रियकृत् पुनः ॥३५॥
तत्प्रसादात्क्षमाधर्मं भगवत्याप्तवानहम् ।
कस्य क्षमय किं देवि नैव घोरं समाचरेत् ॥३६॥
न कोपो नदवरस्यास्य देहस्यार्थे मनस्विनः ।
प्रियाप्रियेपु साम्येन क्षमा हि ब्रह्मणः पदम् ॥३७॥
इत्युक्ता मुनिना साभ्रं तपसा तस्य तोषिता ।
अङ्गानि देवता कृत्वा निर्व्रणानि तिरोदधे ॥३८॥
तदद्या सोऽपि तस्यैवैपकारी मतो नृप ।
: नेत्रोत्खननहेतोस्त्वं तपोवृद्ध्या तथास्य मे ॥३९॥
इत्युक्त्या स वशी भिक्षुर्विनम्रां तां वणिग्वधूम ।
शान्तेऽपि वपुषि स्वस्मिन्नतास्थः सिद्धये ययौ ॥४०॥
सम्माद्यालेऽपि रम्येऽपि यः काये गत्वरे ग्रहः ।
सस्योपचारस्वतन्मात्रैः प्राज्ञस्य दास्यते ॥४१॥
तदिमा वयमेतस्मिन्निसर्गसुभगर्द्धयनि ।
श्मशाने प्राणिनामर्थे विक्षिप्यामः शरीरकम् ॥४२॥
इत्युक्त्वा परिवारं ता मन्त्रं राजकुमार्किका ।
तयैव यत्र प्रापुश्च मन्सिद्धिं परां ततः ॥४३॥
एवं निस्त्रे शरीरेऽपि ममत्वं नास्ति धीमताम् ।
कि पुन गतदाराग्निपरिग्रहवृणेष्विह ॥४४॥
इत्याकर्ण्य स नृपः श्रुत्वा विहारे धर्मशाटवान् ।
बुद्धिमन्तो भीत्या स विप्रं प्रायात् स्वमन्दिरम् ॥४५॥
तत्रात्तवाप्यमातङ्गः कल्याणप्रभायाः पुनः ।
स राजा शृण्वन् चैनाप्यम् द्विजन्मना ॥४६॥
राजन् कि वञ्चकाग्रस्तप्रमनाः परितप्यसे ।
गुरुम्योऽप्युत्तमाः सन्तः निबन्धेह परत्र च ॥४७॥
: गज्जत्सत्त्वं का तत्त युक्तेरात्मा महीभृताम् ।
यं भक्षयन्ति जना यत्र भाटका इव ॥४८॥
नृपान्तु श्रुतिमात्राद्या मुख्यश्चिन्त्यतया गुणैः ।
तीर्णा दुस्तरदुर्गाश्च प्रभूतिक्षमः पशमदम् ॥४९॥