कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

४८६ कथासरित्सागर

० यादानादृते पुत्रि ! किं स्यात् किल्बषशान्तये ।
न च बन्धुपराधीना कन्या स्वातन्त्र्यमर्हति ॥३८॥
जातैव हि परस्यार्थे कन्यका नाम रक्ष्यते ।
बाल्यावृते विना भर्त्तृ कीदृक्तम्या पितुर्गृहम् ॥३९॥
ऋतुमत्य हि कन्यायां बान्धवा मान्त्यधोगतिम् ।
वृषली' सा वरश्यास्या वृषलीपति रुच्यते ॥४०॥
इति तेनोदिता पित्रा राजपुत्री मनोगताम् ।
वाचं कनकरेखा सा तत्क्षण ममुवरयत् ॥४१॥
यद्येव तात तद्येन विप्रेण क्षत्रियेण वा ।
दृष्टा कनकपुर्याख्या नगरी कृतिना किर ॥४२॥
तस्म त्वयाहं दातव्या स मे भर्त्ता भविष्यति ।
नान्यथा तात मिथ्यैव कर्त्तव्या मे कवर्षना ॥४३॥
एव तयोक्ते सुतया स राजा समचिन्तयत् ।
विष्टमोद्वाहस्य तसावत् प्रसङ्गोऽङ्गीकृतोऽनया ॥४४॥
नूनं च कारणोत्पन्ना देवीय कापि मवगृहे ।
इतरकथं विजानाति बाला भूत्वान्यथा दृसौ ॥४५॥
इति सञ्चिन्त्य तत्कालं तमत्युक्त्वा च तां सुताम् ।
उत्थाय विनवस्तंभ्य स चकार महीपति ॥४६॥
अन्यद्युरास्थानगतो जगाद स च पार्श्वगान् ।
दृष्टा कनकपुर्याख्या पुरी युष्मासु केनचित् ॥४७॥
येन दृष्टा च सा तस्मै विप्राय क्षत्रियाय वा ।
मया कनकरेखा च यौवराज्यं च दीयते ॥४८॥
श्रुतापि नैव सास्माभिर्दर्शने वेव का कथा ।
इति ते चावदन् सर्वे अन्योन्याननदर्शिन ॥४९॥
ततो राजा प्रतीहारमानीयाविशति स्म सः ।
गच्छ भ्रमय कुरम्मेऽथ पुरं पटहघोपणाम् ॥५०॥
जानीहि यदि केनापि दृष्टा सा नगरी न वा ।
इत्यादिष्ट प्रतीहार स तद्यति विनिर्ययौ ॥५१॥

---

१ शूद्री।