कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

२१२ कथासरित्सागर

तत्काल तुल्यारूपी त गच्छते दिव्यकन्यके ।
पश्यतस्तस्य भासि स्म सा त्रिक्षन्द्रय यामिनी ॥११२॥
ततः स कौतुकाविष्टः क्षणमेवमचिन्तयत् ।
किं स्वप्नोऽयमुत भ्रान्तिरियत्सत्यमथा द्वयम् ॥११३॥
या सम्पागतरूपा विद्रुमद्रुति-मञ्जरी ।
अहो पुण्योद्गतेस्तस्या ममाप्येतत्त्वगोचरो ॥११४॥
इति चिन्तयति स्वैरं तस्मिंस्तद् दिव्ययोः ।
भुक्त्वा निजोचितं भोग्यं दिव्यं सानुरागवत् ॥११५॥
अद्यागतो महान्तो द्विज चात्रेव गुहू न ।
तस्माद् भगिनि ! पत्तो मे वहिर्न तद् व्रजाम्यहम् ॥११६॥
इत्युक्त्वा तामपामन्त्र्य द्वितीयां दिव्याङ्गनाम् ।
गुहप्रख्य गृहिणी तरोरभ्यन्तरे गता ॥११७॥
तद्दृष्ट्वा भृशम्प्येतो गुहगुप्तं निजञ्च यः ।
प्रत्यागच्छत्प्रभा गह् पूर्ववच्चाप्यनुदिनि ॥११८॥
ततः सा दिव्यपार्श्वि गुहप्रख्यस्य गृहिणी ।
भाग्यपार्याप्तमात्रेव प्रविश्यन् स्वमन्दिरम् ॥११८॥
तदा स ब्राह्मणः प्राह गुहप्रख्यसहायः ।
दृष्ट्व त्वया समानीता भार्या दिव्या न मानुषी ॥१२०॥
द्वितीया सापि चैतस्या दृष्टाय भगिनी मया ।
दिव्या स्त्री तु मनुष्येण कथमित्थं निगृह्यतम् ॥१२१॥
तदविगणय्य मम द्वाराभ्यर्थ्य हतासि सा ।
मन्योऽन्यस्त्री बाधा मूर्ति चारिताभाग्यम् ॥१२२॥
सिद्धोऽपि गन्धर्वनिर्वाणायाम् तु का कथा ।
एवं महाप्रभावेण किं पुनर्विणगुह्य ॥१२३॥
एतच्छ्रुत्वा गुहप्रख्यः एतत् प्राह विजानता ।
ज्योतिषं न सा यस्मि प्रभाते न विरच्यते ॥१२४॥
इत्यवादीत् प्राचीनं गुहप्रख्यार्जुनः सखः ।
यस्य पुष्यप्रभावेण गतः दक्षिण पराभवम् ॥१२५॥
गत्वा स गङ्गा समपन्नं दद्याद्भिः सम्प्रार्थितः ।
कृतः परः पश्चात्तापः सम्प्रार्थितश्च ससूनुना ॥१२६॥
तदनुप्रवेशं लब्धाय यस्य मन्दिरम् गताः ।
त्वां स्तुवन्ति च प्राप्य सखी सा चित्तसंभ्रमात् ॥१२७॥
अतो दन्तुररूपश्च वा दारपदः श्रो ।
वस्तुरूपं तुसञ्चिन्त्य तवगोचरं न च दुराशयः ॥