कर्पूरमञ्जरी (महाकवि राजशेखर - प्राकृत सट्टक एवं सान्वय हिन्दी व्याख्या)

७० कर्पूरमञ्जरी
विदूषकः— एदं तं मरगअपुंजं । इह उवविसिअ पिअवअस्सो
पडिवालिदु तं । सञ्झा वि संणिहिदा वट्टदि ।
( उभौ तथा कुरुतः । )
राजा— अइसिसिरं पि हिमार्णि संतावदाइणिं मज्झण्णवेलं अणु-
हवामि ।
विदूषकः— ता लच्छीसहअरो खणं चिट्ठदु देवो, जाव अहं सिसि-
रोवआरसामग्गिं संपादेमि । ( इति नाट्येन निष्क्रम्य पुरोऽवलोक्य च । ) किं
पुण एसा विअक्खणा इदो णिअडिआ आगच्छदि ।
राजा— संणिहिदो सकेदकालो कहिदो $^१$मंतीहिं पि । ( स्मृत्वा ।
मदनावस्थामभनीय । )
किसलअकरचरणा वि हु कुवलअणअणा मिअंकवअणा वि ।
अहह णवचंपअंगी तह वि हु तावेइ अच्चरिअं ॥ ४२ ॥
विदूषकः—
एतत्तन्मरकतपुञ्जम् । इहोपविश्य प्रियवयस्यः प्रतिपालयतु ताम् । संध्यापि
संनिहिता वर्तते ।
वयस्येति समुद्दिष्टः । 'विदूषकेण वक्तव्यो वयस्येति च भूपतिः ।' इत्युक्तेः ।
राजा—
अतिशिशिरामपि हिमानीं संतापदायिनीं ( मध्याह्नवेलां ) अनुभवामि ।
'हिमानी हिमसंहति ' इति त्रिकाण्डी ।
विदूषकः—
तल्लक्ष्मीसहचरः क्षणं तिष्ठतु देवः, यावदहं शिशिरोपचारसामग्रीं संपादयामि ।
किं पुनरेषा विचक्षणा इतो निकटा आगच्छति ।
तल्लक्ष्मीः तत्कान्तिः, तन्मात्रसहाय इत्यर्थः ।
राजा—
सन्निहितः संकेतकालः कथितो मन्त्रिभ्यामपि ।
किसलयकरचरणापि खलु कुवलयनयना मृगाङ्कवदनापि।
अहह नवचम्पकाङ्गी तथापि तापयत्याश्चर्यम् ॥
१ 'सहीहिं' इति पाठः ।