कर्पूरमञ्जरी (महाकवि राजशेखर - प्राकृत सट्टक एवं सान्वय हिन्दी व्याख्या)

१२० कर्पूरमञ्जरी
राज्ञी—अज्जउत्त ! एसो उवज्झाओ अज्जकविंजलओ चिट्ठदि । ता
कीरदु अग्गिआरिअं ।
विदूषकः—एस सज्जो म्हि । भो वअस्स ! उत्तरीए गंठिं दाइस्सं
दाव । हत्थेण हत्थं गेण्ह कप्पूरमंजरीए ।
राज्ञी—( सचमत्कारम् । ) कुदो कप्पूरमंजरी !
भैरवानन्दः—( तं तस्या भावमुपलभ्य विदूषकं प्रति । ) तुमं सुट्ठुतरं
मुद्धो सि । जदो कप्पूरमंजरीए घणसारमंजरि त्ति णामंतरं जाणासि ।
राजा—( करमादाय । )
जे कंटआ तिउसमुद्धफलेसु होंति
जे केअईकुसुमगब्भदलावलीसु ।
फंसेण णूणमिह मज्झ ¹सरीरदिण्णा
ते सुंदरीअ बहला पुल²अंकुरिल्ला ॥ २० ॥

राज्ञी —
आर्यपुत्र ! एष उपाध्याय आर्यकपिंजलस्तिष्ठति । तत्करोत्वग्न्याचार्यकम् ।
विदूषकः—
एष सज्जोऽस्मि । भो वयस्य ! उत्तरीये ग्रन्थिं दास्यामि तावत् हस्तेन हस्तं
गृहाण कर्पूरमञ्जर्याः ।
राज्ञी—
कुतः कर्पूरमञ्जरी ?
भैरवानन्दः—
त्वं सुष्ठुतरं भ्रान्तोऽसि । यतः कर्पूरमञ्जर्या घनसारमञ्जरीति नामान्तरं जानासि ।
राजा—
ये कण्टकास्त्रपुसमुग्धफलानां सन्ति
ये केतकीकुसुमगर्भदलावलौषु ।
स्पर्शेन नूनमिद मम शरीरस्य
ते सुन्दर्या बहलाः पुलकाङ्कुराः ॥

1 'शरीरभरस' इति टीकापाठः । 2 '"अंकुराओ' इति दीक्षितः पाठः ।