भक्त नरसिंह मेहता: जीवन एवं पद (वैष्णव जन तो तेने कहिये - गुजराती से हिन्दी रूपान्तरण)

82 नरसी मेहता
आपण विचार करून कांहींच अर्थ निष्पन्न होत नाही, उगीच उद्वेग मात्र निर्माण होतो. मी कर्ता
मी धर्ता हेंच अज्ञान. गाडीचा भार तोच उठवतो आहे, असें कुत्र्याला वाटावे तसें सृष्टीचें सर्व
कार्य त्याच्या (ईश्वराच्या) भरवशावर चालत आहे. योगी, योगेश्वराला एकादाच ओळखतो.
माणसाने निर्मिती केली असती, तर कोणी दुःखी राहिला नसता. शत्रूला मारून सर्वांनी मित्र
शिल्लक ठेवले असते. श्रीमंत आणि गरीब यांत फरक राहिला नसता, आणि घराघरावर छप्पर
राहिले असते(३) ऋतूनुसार लता, पाने, फळें आणि फुलें देते. मानवाचें मूर्ख मन उगीच विचार
करत रहाते. ज्याच्या भाग्यांत जें, ज्या वेळी, मिळायचे असते, त्याला तें त्या वेळींच मिळते.(४)
संसारातले सुख खरे नाही हे समजून राहा. एका कृष्णाशिवाय बाकी सर्व अपुरें आहे. दोन्ही
हात जोडून नरसिंह म्हणतात, जन्मोजन्मी मी हरीलाच भजत जाईन.)
शरीर शोध्या विना सार नहि सापडे
पंडिता पार नहि पामो पाये
तांदुला मेहेलीने तूषने वळगी रहयो
भुख नहि भागे एम ठाले थोथे- १
रसना स्वादमां सर्व रुंधाई रहया
विगति गुरु- ज्ञान विना रे गुंथे
वाणी- विलासमां विविध वाणी वडे
परहरी वस्त्रने वळगे चुंथे शरीर- २
शास्त्र कथा कहे रजनिमां आथडे
एम अज्ञानमां शीश गोठे
प्रपंच पिंडमां रहयो अहंकार नव गयो
आथडयो एम अनंत कोठे- ३
शब्द शीखे खरो, सकल विद्या भण्ये,
अध्यात्म उचरे आवी आये
भणे नरसियो, जे भेद जाणी जुओ
में तो रची कहयुं पद चोथे- ४
(शरीर शुध्द केल्याशिवाय तत्त्व सापडणार नाही. पंडिताला त्याचा पार कधी लागला नाही.
तांदूळ सोडून कोंड्याला चिकटून बसले. तोंडात चोथा कोंबून भुख भागत नाही (१) जिभेच्या
चोचल्यांत सर्व राहून गेले. गुरु ज्ञाना अभावी दुर्गती होत जाते. विविध शब्दांनी वाणी विलास
करते आणि नेसलेल्या वस्त्राला चिकटून बसून शरीर त्रासवते. शास्त्र सांगते, कथा सांगते पण
काळोखांत (अज्ञानात) धडपडते. अज्ञानांत बुध्दी खर्च करते. मुळापासून संसारी, त्याचा