भक्त नरसिंह मेहता: जीवन एवं पद (वैष्णव जन तो तेने कहिये - गुजराती से हिन्दी रूपान्तरण)

78 नरसी मेहता
जनम तेहेनो नहि लेखामां, जे न कहेवाय हरि- दासडियां- २
मोहनमीनी माया पाखे, अवट माया जम फांसडिया,
भणे नरसियो भारे मारी मावलडी दस मासडिया- ३
(जिथे वैष्णव राहात नाही, तिथे मुरलीधर रहात नाही. श्वासोच्छ्वासात जो हरी-स्मरण करीत
नाही, तो श्वास म्हणजे लोहारा भाता- जिभेने जो जप करीत नाही, ती जीभ म्हणजे चामड्याची
वहाण. जो स्वतःला हरीभक्त म्हणवत नाही, त्याचा जन्म दखल देण्यासारखा नाही. मोहनाची
(कृष्णाची) माया सोडून दूसरी माया म्हणजे फासच. नरसिंह म्हणतात, १० महिने माझ्या
आईला माझा (फुक्कट) भार झाला)
बाई, मुने हरि जोवानी टेव पडी
मारा नाथने न मुकुं एक घडी
वेधतुं मन अलगुं न रहे, एवी हरजी शुं प्रीत जडी- १
आखा धाडानो रळी खळी आव्यो, भाभीए मुक्युं न पाणी
मे जाणंु धु तणी पेरे करूं, भाभी नही गोराणी- २
नामानुं छापरुं छाही आपयुं कबीरानी अविच्ल वाणी
ते पाईता हुं हएश भलेरो छबिलोजी मुकशे पाणी ३
धन्य वृंदावन्, धन्य ए भाभी, धन्य जमुनाजीनु पाणी
धन्य नरसैयानी जिभळडी, पछे छबीलाजीनी वाणी- ४
(बाई, मला हरीला पहायची सवय झाली. एक क्षणही मी माझ्या नाथाला सोडणार नाही.
माझें त्याच्याकडे वेधले गेलेले मन, दूर रहात नाही. हरीवर माझी अशी प्रीती जडली आहे.
दिवस भराचा मी थकून भागून आलों, भावजयीने पाणी दिलें नाही. मी समजलों, धृवाप्रमाणे
मी करावे. माझी वहिनी, वहिनी नाही, माझी गुरु आहे (२) नामदेवांचे छप्पर चाळून दिले.
कबीराला अविचल (काव्य) वाणी दिली. ती मला मिळाली तर मी मोठा होईन - मला कृष्ण
पाणी देईल. धन्य ते वृंदावन धन्य ती वहिनी, धन्य यमुनेचें पाणी- धन्य नरसिंहाची जीभ,
जिच्यामागे कृष्णाची वाणी आहे.)
संतो, अमे रे वेहपारिया श्री रामनामना
वेपारी आवे छे बधा गामगामना
अमारुं वसाणुं साधु सहुकोने भावे
अठारे वरण जेहेने वोहोरवाने आवे
अमारु वसाणु काल दुकाळे न खुटे
जेहेने राजा न दंडे जेहेने चोर न लुटे- २