भक्त नरसिंह मेहता: जीवन एवं पद (वैष्णव जन तो तेने कहिये - गुजराती से हिन्दी रूपान्तरण)

नवनवोन्मेषशाली कवी 73
रूपे रुंडो नरसैयानो नाथ के मनमे भावना रे लोल- १०
(या शरद रात्रीं श्री महाराज (कृष्णभगवान) वनांत आले. मध्यरात्री - मुरली वाजवली आणि
गोपिका निघाल्या (१) कानानी मुरलीचा आवाज ऐकला आणि गोपिका व्याकुळ झाल्या,
स्वतःच्या घरीं, त्या ज्या स्थितीत होत्या, त्याच स्थितीत, त्या बाहेर पडल्या (२) पूर्णानंद
परब्रम्हाला पाहिलें आणि शुध्दबुध्द हरपून गेली, सुकोमल गोपिका डोळे भरभरून पहातच
राहिल्या- (३) श्री महाराज (कृष्णभगवान) म्हणाले सांगा, कां आलांत ? उलट बोलीने
गोकुळच्या नारी म्हणाल्या “तुमचा आधार, म्हणून आलो” (४) शरदऋतू मोठा रमणीय, नाथ,
आनंद पूर्ण क्रीडा करवा.” १६ कलांनी परिपूर्ण चंद्र उगवला आहे. तो फारच सुंदर दिसंत
आहे.(५) गोपिकांची पूर्ण प्रीती पाहून परब्रम्ह श्रीकृष्णांनी त्याना हृदयाशीं धरले- (६) (मधली
ओळ नाही)
टाळ, पखवाज, झांज, वेणु, मुरली- वाजत आहेत. नरहरी नंदकुमार, गोपिका सर्व मिळून
नाचत आहेत- (७) चौकांत गोपिका फिरत आहेत (गोलाकार) आणि राधाकृष्ण मध्यें आहेत.
घुंघरे- साड्यांचे पदर एकंदरीत १६ शृंगार करून सारे सजले आहेत (८) हरीच्या बरोबर
आम्ही टाळी देतो, आमची टाळी हातावर घे. नटवर मदनगोपाल, युवतीना बरोबर घेऊन नाचत
आहे (९) अंतरीक्षांतून देवता पहात आहेत आणि फुलें उधळीत आहेत. रूपाने नरसिंहाचा
स्वामी सुंदर आहे. मनांत प्रेमभावना आहेत)
या पूर्वीच्या गरबीत ‘रास रम्याना कोड’ ची गोष्ट आहे तर या गरबी गीतांत ‘रास रमाडो’
(क्रीडा करवा) च्या बरोबर ‘हमची ले हरीजीनी साथ (हरीच्या बरोबर आमची साथ घे) अशी,
रास आणि ‘हमची’ दोन्ही सूचना आहेत. स्त्रीपुरुष एकत्र जमून समूह नृत्य करतात, तेव्हां हमची
(आमच्या) टाळीचा ताल घे, असे खूप सुचकतेने म्हटले आहे. एक तिसरी ‘गरबी’ पण मिळाली
आहे. ती पण अजून अप्रसिध्द आहे.
“रुडो आव्यो आसो मास के नवरंग शरद भली रे लोल
गरबे रमे श्री गोकुलनाथ के संग गोपी बनी रे लोल - १
पलक्ट वाली के पावडीए चडो रे लोल
प्रभुजीने कुंडल झलके कान के मुगट हीरे जडो रे लोल- २
वा'लो मारो वाहे मधुरो वांस के गोपी सहु सांभळे रे लोल
अबला नाहानी मोटी नार के सहु टोले मले रे लाल- ३
पेहेरां चरणां ने वली चरी के चाली फसमसे रें लोल
पेहारा मोतीना शणगाट के मेहेला- मन हसे रे लोल- ४
मस्तक लीधां महीना पाट के चतुरु चालती रे लोल