भक्त नरसिंह मेहता: जीवन एवं पद (वैष्णव जन तो तेने कहिये - गुजराती से हिन्दी रूपान्तरण)

52 नरसी मेहता
नरसैयांच्या स्वामीने संगि रासलडा रे लही ई
(सखी गं श्याम मुरली वाजवतो आहे. माझ्या शरीरांत मी राहूं शकत नाही. ऐक, त्याला
भेटायची माझ्या मनांत इच्छा होते आहे. चल ग बहिणी, पाण्याने भरलेल्या यमुना नदीवर,
कृष्णाला पहायला जाऊं -कन्हैयाला सांगू, माझी सासू घरी नाही म्हणून जे बोलेल, ते सहन
करूं पण आपण कृष्णाला पहायला जाऊं. नरसिंहाच्या स्वामी बरोबर आपण रासक्रीडा खेळूं.)
नायकाचा विरह यात स्पष्ट होत आहे.
बाटडी जोऊं नाथ, नाहली
संगम रमवा माटेय जात मींबालीरे
पिहिलं अम्ह-स्यूं प्रीत करीने शुं मेहलु विसारी रे
मननी वात तु कुहुने कहिई ? अम्हने वेदनं भारी रे
आगे अम्हने बपैडा मारे, अम्हे अबला किम रहिये रे
नरसिंग्याच्या स्वामी विन बाई धीरज क्यटलं धरीई रे ?
(नाथ, मी प्रिया तुमची वाट पहात आहे. तुमच्याबरोबर क्रीडा करावी या इच्छेने मी 'माझेपण'
संपवून आले आहे. प्रथम आमच्यावर प्रिती केली, आतां सारे विसरून आमचा त्याग करता
का ? मनांतली गोष्ट आम्ही कोणाला सांगावी ते सांगा. आम्हाला केवढ्या यातना होताहेत.
अगोदरच आम्हाला बाप मारतो आहे. आम्ही अबला कसे दिवस काढायचे. नरसिंहाच्या
स्वामी शिवाय बाई ग किती धीर धरायचा.)
आणि नायकाचे मीलन झाल्यावर परत फिरायला नायक सांगतो तेव्हां नायिकेचा मनःक्षोभ
होतो
'श्या माटे शामलिया वा' ला शान करी वन्य तेडी रे ?
व्याकुल विनता थई शहु अंगे, वेण वजाडी रूडी रे.
आणि वेळा अधराते वला परवरिया परवार रे
शामुं आल चडावो अमने, लीलज नंदकुमार रे,
बोल विचारी बोलण्यो रे अमे अबला बल थोडूं रे
नरसिंग्याच्या स्वामी, रस पुरो दीन थई कर जोडुं रे-
(लाडक्या शामसुंदरा, शृंगार करून आम्हाला, कशासाठी वनांत आणलेस. सर्व बाजूंनी
गोपी व्याकुळ झाली. तू मुरली अशी सुंदर वाजवलीस सर्व संसार सोडायला लाऊन तूं
आम्हाला अर्ध्या रात्री आणलेंस. आता लीलाधर नंदकुमारा, शामा आमचे रक्षण कर. नीट
विचार करून सांग आम्ही कमी शक्ती असणाऱ्या अबला आहोत. नरसिंहाच्या स्वामी क्रीडा
रस पुरा कर. काकुळतीने आम्ही हात जोडतो.)