अमृतानुभव एवं चांगदेव पासष्टी (सन्त ज्ञानेश्वर - चिद्विलासवाद एवं अद्वैत अनुभूति सटीक)

प्रकरण पहिलें ११
जियेचोनि अंगलगें । आनंद आपणा आरोगूं लागे ॥ सर्व-
भोक्तृत्वही नेघे । जियेवीण कांहीं ॥३९॥ जया प्रियेचें जें अंग ।
जो प्रियु जियेचें चांग ॥ कालवूनि दोन्ही भाग । जेविते आहाति
॥ ४० ॥ जैसी कां समीरेंसकट गती । कां सोनियासकट कांती
॥ तैशी शीवेशीं शक्ति । अघवीच जे ॥ ४१ ॥ कां कस्तूरीसकट
परिमळु । कां उष्मेसकट अनळु ॥ तैसा शक्तीशी केवळु । श्री-
शीवूचि जो ॥४२॥ राती आणि दीवो । पातली सूर्याचा ठावो ॥
तैसी आपुलिया साचीं वावो । दोघे जिये ॥ ४३ ॥ किंबहुना
तिये । प्रणवाक्षरी विरुढतिये ॥ दशेचीही वैरिये । शीवशक्ती
॥ ४४ ॥ हें असो नामरूपाचा भेदशिरा । गिळित एकार्थाचा
उजिरा ॥ नमो तया शीववोहरा । ज्ञानदेवो म्हणें ॥ ४५ ॥
हिच्या संबंधानेंच शिव आपला आनंद आपण भोगतो आणि ती नसेल
तर त्याला आपला आनंद भोगतां येत नाहीं. ३९. पुरुषाला शोभविण्याला
प्रकृतीचें स्वरूप कारण आहे. प्रकृतीला शोभा आणतो परमात्माच. शिव
व शिवा एकत्र होऊन द्वैताचा विलास करतात. ४० वायूंसह त्याच्या
गतीचें ग्रहण होतें, अथवा सोन्यासह त्याच्या कांतीचें ग्रहण होतें किंवा
कस्तुरीसह गंध, किंवा उष्णतेसह अग्नि याचें ग्रहण होतें, तसें प्रकृतीसह-
वर्तमान केवळ शिवच असतो. ४१-४२. सूर्याच्या घरीं दिवस व रात्र
गेलीं असता नाहींशीं होतात, तशीच प्रकृति व पुरुष हीं दोघेहि अधिष्ठानाच्या
ठिकाणीं नाहींतच. ४३. प्रणव म्हणजे ओंकार, त्यांतून निघणाऱ्या जगताचीं
हीं दोघेंहि वैरी आहेत. यांच्या वास्तव स्वरूपाच्या विचारापुढें जगाचें
अस्तित्व टिकत नाहीं. यापेक्षां अधिक काय सांगावें ? ४४. नामरूपात्मक
जगत् हाच कोणीएक द्वैतरूपी शिरा तो खाऊन टाकून अवशेष परमात्मतत्त्व
प्रकट करणाऱ्या या शिवशक्ति दांपत्याला माझा नमस्कार, असें श्रीज्ञानदेव
महाराज म्हणतात. ४५.