अमृतानुभव एवं चांगदेव पासष्टी (सन्त ज्ञानेश्वर - चिद्विलासवाद एवं अद्वैत अनुभूति सटीक)

प्रकरण नववें
आतां आमोद सुनास जाले । श्रुतीस श्रवण रिघाले ॥ आरिसे
उठिले । लोचनेसी ॥ १ ॥ आपुलेनि समीरपणें । वेल्हावती
विंजणें ॥ कीं माथेची चापेपणें । बहकताती ॥ २ ॥ जिव्हा
लोधली रसें । कमळ सूर्यपणें विकाशे ॥ चकोरेंचि जैसें ।
चंद्रमा जालीं ॥ ३ ॥ फुलेंचि जालीं भ्रमर । तरुणीच जाले
नर ॥ जालें आपुलें शेजार । निद्राळूचि ॥ ४ ॥ दिठीवियाचा
रवा । नागरु इया ठेवा ॥ घडिला कां कोरिवा । परी जैसा
॥ ५॥ तैसें भोग्य आणि भोक्ता । दिसे आणि देखता ॥ हें
सरलें अद्वैता । अफुटामाजी ॥ ६ ॥ सेवतेपणा बाहेरी । न
निगतांचि परी ॥ पाती सहस्त्रवरी । उपलविजे ॥ ७ ॥ तैसें
नवानवा अनुभवीं । वाजतां वाघावी ॥ अक्रियेच्या गांवीं ।
नेणिजे ते ॥ ८ ॥
आतां स्वतः सुवास नाक झाला, शब्द कर्ण झाले आणि आरसे नेत्र
झालें. १. वारा स्वतः पंखा बनून वारा घेतों, किंवा मस्तकेंच फुलें बनून
भूषवितात. २. रसना रस बनली, कमळ सूर्य झालें व चकोर चंद्र झाले.
३. फुलें भुंगे झाले, तरुणी पुरुष झाले, झोंपाळू मनुष्य निद्रेचें ठिकाण
झाला. ४. आंब्याच्या झाडाचे कीवळे अंकुर कोकीळ बनले, मलयपर्वता-
वरील सुवासिक वारा देहधारी झाला, रस स्वतः भोक्ते बनले. ५. घडण
आणि कोरीव काम केलें कीं जसें नीटनेटकें सुंदर दिसतें; ६. त्याप्रमाणें
उपभोग्य वस्तु आणि भोक्ता, द्रष्टा आणि दृश्य, हे सारें ब्रह्मांत एकरस
झाले. ७. शेवंतीच्या अनेक पाकळ्या असल्या तरी त्या शेवंतीपणा टाकीत
नसतात. ८.