कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

३१० कथासरित्सागरः
साक्षाद्ब्रह्माभिगम्यश्च मन्त्रना चक्षुरादयः।
यावच्च गणिताश्चात्र निष्पन्नेन सुरासुराः॥१८३॥
मर्त्याणामाधिपं यद्ध नहि सिद्धवधो मृषा।
किं चादृष्टं श्रुतंमया विस्मयस्यास्य तन्महत् ॥१८४॥
माहात्म्यं भवती यं हि रूपेणाभ्यधिकानघे।
मानवाकारता वा मे प्रियस्या यदि तत् सत् ॥१८५॥
ततो हि निखिला भाग्य गतीनामस्ति बाधकः।
एतत्तद्भाषितं श्रुत्वा सावाधद्धरकन्यका ॥१८६॥
सखे येन समो भर्त्ता मयार्य मेऽन्यवद्युभिः।
मर्त्यं मानुषगोत्रोत्थं जगं जाने स्वविद्यया ॥१८७॥
भिन्दन्मि धारणे ग्लानिं शिक्षाणाञ्चापि किं पुनः।
नैतद्योग्यञ्च विज्ञातेण मे दूयते मनः ॥१८८॥
पश्चात्पश्चाद्गिरौ तस्मिं स्तर्सा सार्धं रतिं गुहान्तरे।
चित्रार्पित गुणाभाजनं ननर्तिता एव सा ॥१८९॥
रामेण सागरेणू गत्वा सत्र शचींपीयैदि।
सत्र तत् प्रभातवत्तारा प्रातरग यदाह्वयः ॥१९०॥
एतच्छ्रुत्वासित सखना व्याजगाद्रौ स वत्सितः।
सूर्यप्रभं समिगत्य तामुपाचात वचफाम् ॥१९१॥
दर्शितोऽस्मिन् शुभानि पञ्चाशतो मयि त्वया।
तद्येव तत्र गच्छामि कापि लम्बिति संशये ॥१९२॥
एतच्छ्रुत्वा भूतै सर्वगतोऽति प्रपानता।
तूष्णीं बभूव सा कन्या तत्सखी तु जगाद सा ॥१९३॥
एषा विद्याधरेन्द्रस्य सुमेरोरनुजात्मजा।
कन्या विलासिनी नाम त्वद्दर्शनमकौतुका ॥१९४॥
एवमुक्तवतीमेव तां सखीं सा विलासिनी।
'एहि सम्प्रति गच्छाम' इत्युक्त्वा प्रययौ ततः ॥१९५॥
ततः प्रभासाविभ्यस्तद् प्रबोध्य तदुदीरितम्।
सूर्यप्रभः स्वमन्त्रिभ्यः शशंसौषधिसाधनम् ॥१९६॥
चिरायन्ते प्रहस्तं च योग्यं तत्साधनाय सः।
तदाख्यातं सुनीथस्य सुमेरोश्च मयस्य च ॥१९७॥