सामग्री पर जाएँ
सर्वकोश
सिद्धान्तशिखामणि (शिवयोगी रेणुकाचार्य - वीरशैव षट्स्थल दर्शन एवं शक्तिविशिष्टाद्वैत महाग्रन्थ)

सिद्धान्तशिखामणि (शिवयोगी रेणुकाचार्य - वीरशैव षट्स्थल दर्शन एवं शक्तिविशिष्टाद्वैत महाग्रन्थ)

Siddhanta Shikhamani of Shivayogi Renukacharya

शिवयोगी रेणुकाचार्य / शिवयोगी शिवाचार्य द्वारा

DevanagariSanskritpublished160 पृष्ठ

पृष्ठ 9, कुल 160 में से

संदर्भ में पढ़ें
पृष्ठ 9

Page 10

10 A preamble to Śrī Siddhāntaśikhāmaṇi
शिवरुद्रमहादेवभवादिपदसंज्ञितम् ।
अद्वितीयमनिर्देश्यं परं ब्रह्म सनातनम् ।। ६ ।।
asti saccitsukhākāramalakṣaṇapadāspadam |
nirvikalpaṁ nirākāraṁ nirastāśeṣaviplavam || 3 ||
paricchedakathāśūnyaṁ prapañcātītavaibhavam |
pratyakṣādipramāṇānmāgocarapade sthitam || 4 ||
svaprakāśaṁ virājantamānāmayamanaupamam |
sarvajñaṁ sarvagaṁ śāntaṁ sarvaśakti niraṅkuśam || 5 ||
śivarudramahādevabhavādipadasaṁjñitam |
advitīyamanirdeśyaṁ parambrahma sanātanam || 6 ||
There is that one which is of the nature of existence,
intelligence and bliss, which remains at an indefinable abode,
which is without any difference, which is formless, which has
set aside all impediments (3), which is far from any account
of division, which is beyond the reach of the world in glory,
which is in a state that does not come within the purview of
the means of valid cognition (Pramāṇas) such as Perception
(Pratyakṣa) (4), which is luminous by its own lustre, which is
free from all defects, which is without a comparison, which is
omniscient, which reaches everywhere, which is peaceful,
which is omnipotent, which is without any restrictions (5),
which is called differently as Śiva, Rudra, Mahādeva, Bhava,
etc., which is without a second, which cannot be pointed out
and which is no other than the ancient-most
Paraśivabrahman. (6)
तत्र लीनमभूत् पूर्वं चेतनाचेतनं जगत्।
स्वात्मलीनं जगत्कार्यं स्वप्रकाशं तदद्भुतम् ।। ७ ।।
tatra līnamabhūt pūrvaṁ
cetanācetanaṁ jagat |
svātmalīnaṁ jagatkāryaṁ
svaprakāśvaṁ tadadbhutam || 7 ||


Page 11

  1. Veda and Upaniṣads : Philosophical Hymns of Ṛv. 11
    In him was merged formerly the animate and the
    inanimate world. The effect in the form of the world, which
    was merged in him, was to be manifested by himself. That
    was, indeed, wonderful. (7)
    शिवाभिधं परं ब्रह्म जगन्निर्मातुमिच्छया।
    स्वरूपमादधे किञ्चित्सुखस्फूर्तिविजृम्भितम् ।। ८ ।।
    śivābhidhaṁ paraṁ brahma jagannirmātumicchayā |
    svarūpamādadhe kiñcitsukhasphūrtivijṛmbhitam || 8 ||
    The Parabrahman who is designated as Śiva, with a desire
    to create the world, assumed a form which displayed a
    manifestation of joy. (8)
    निरस्तदोषसम्बन्धं निरुपाधिकमव्ययम्।
    दिव्यमप्राकृतं नित्यं नीलकण्ठं त्रिलोचनम् ।। ९ ।।
    चन्द्रार्धशेखरं शुद्धं शुद्धस्फटिकसन्निभम्।
    शुद्धमुक्ताफलाभासमुपास्यं गुणमूर्तिभिः ।। १० ।।
    विशुद्धज्ञानकरणं विषयं सर्वयोगिनाम्।
    कोटिसूर्यप्रतीकाशं चन्द्रकोटिसमप्रभम् ।। ११ ।।
    अप्राकृतगुणाधारमनन्तमहिमास्पदम् ।
    nirastadoṣasambandhaṁ nirupādhikamavyayam |
    divyamaprākṛtaṁ nityaṁ nīlakaṇṭhaṁ trilocanam || 9 ||
    candrārdhaśekharaṁ śuddhaṁ
    śuddhasphaṭikasannibham |
    śuddhamuktāphalābhāsamupāsyaṁ guṇamūrtibhiḥ || 10 ||
    viśuddhajñānakaraṇaṁ viṣayaṁ sarvayoginām |
    koṭisūryapratīkāśaṁ candrakoṭisamaprabham || 11 ||
    aprākṛtaguṇādhāramanantamahimāspadam |
    He assumed some form (8) which was without any
    relation with defects, which was without adjuncts, which was
    immutable, which was divine, which was extraordinary, which
    was eternal, which was dark-necked, which was three-eyed