पंचतन्त्रम् (सटीक - सम्पूर्ण पाँचों तन्त्र)

( २३४ ) पञ्चतन्त्रम् ।
यच्छन्नल्पमपि जलदो वल्लभतामेति सकललोकस्य ।
नित्यं प्रसारितकरो मित्रोऽपि न वीक्षितुं शक्यः ॥ ७९ ॥
जलदानसे भी मेघ सकल लोकका प्यारा होताहै नित्य हाथका फैलानेवाला
मित्रभी देखनेको अशक्य होजाताहै ॥ ७९ ॥
एवं ज्ञात्वा दारिद्र्याभिभूतैः अपि स्वल्पात् स्वल्पतरं
काले पात्रे च देयम् । उक्तञ्च-
इस प्रकार जानकर दारिद्र्यसे तिरस्कृत हुएको भी देशकाल पात्रमें किंचित्
देना चाहिये । कहाहै-
सत्पात्रं महती श्रद्धा देशे काले यथोचिते ।
यद्दीयते विवेकज्ञैस्तदानन्त्याय कल्पते ॥ ८० ॥
सत्पात्रको बडी श्रद्धासे देश काल पात्रमे ज्ञानियोंद्वारा जो दियाजाताहै वह
अनन्त होताहै ॥ ८० ॥
तथाच-
औरभी-
अतितृष्णा न कर्त्तव्या तृष्णां नैव परित्यजेत् ।
अतितृष्णाभिभूतस्य शिखा भवति मस्तके ॥ ८१ ॥"
अधिक तृष्णा न करे सर्वथा तृष्णाका त्यागभी नकरे । अत्यन्त तृष्णावालेके
मस्तकमें शिखा होतीहै ॥ ८१ ॥”
ब्राह्मणी आह- “कथमेतत् ? ” स आह-
ब्राह्मणी बोली- “यह कैसे ?” वह बोला-
कथा ३.
अस्ति कस्मिंश्चित् वनोद्देशे कश्चित् पुलिन्दःस च पापर्द्धिं
कर्त्तुं वनं प्रति प्रस्थितः । अथ तेन प्रसर्पता महान् अञ्जनपर्व-
तशिखराकारः क्रोडः समासादितः । तं दृष्ट्वा कर्णान्ताकृष्ट-
निशितसायकेन समाहतः,तेनापि कोपाविष्टेन चेतसा बाले-
न्दुद्युतिना दंष्ट्राग्रेण पाटितोदरः पुलिन्दो गतासुः भूतलेऽप-
तत्। अथ लुब्धकं व्यापाद्य शूकरोऽपि शरप्रहारवेदनया पञ्च-
त्वं गतः । एतस्मिन्नन्तरे कश्चित् आसन्नमृत्युः शृगाल इत