पंचतन्त्रम् (सटीक - सम्पूर्ण पाँचों तन्त्र)

असती भवति सलज्जा क्षारं नीरञ्च शीतलं भवति ।
दम्भी भवति विवेकी प्रियवक्ता भवति धूर्त्तजनः ॥४५२॥
असती लजावती होती है, खारी पानी ठंढा होता है, ज्ञानी पाखण्डी होता
है और धूर्त्तमनुष्य प्रियवक्ता होता है ॥ ४५२ ॥
अथ तस्मिन् सेवां कुर्वति तैः विप्रैः सर्ववस्तूनि विक्रीय
बहुमूल्यानि रत्नानि क्रीतानि । ततः तानि जंघामध्ये त-
त्समक्षं प्रक्षिप्य स्वदेशं प्रति गन्तुमुद्यमो विहितः । ततः स
धूर्त्तविप्रस्तान् विप्रान् गन्तुमुद्यतान् प्रेक्ष्य चिन्ताव्याकुलित-
मनाः सञ्जातः । “अहो ! धनमेतत् न किञ्चित् मम घटि-
तम् । अथ एभिः सह यामि, पथि क्वापि विषं दत्त्वा एता-
न्निहत्य सर्वरत्नानि गृह्णामि” । इति विचिन्त्य तेषामग्रे
सकरुणं विलप्य इदमाह, - "भोः मित्राणि ! यूयं मामेका-
किनं मुक्त्वा गन्तुमुद्यताः । तन्मे मनो भवद्भिः सह स्नेहपाशेन
बद्धं भवद्विरहनाम्नैव आकुलं सञ्जातं यथा धृतिं क्वापि न
धत्ते । यूयमनुग्रहं विधाय सहायभूतं मामपि सहैव नयत ।
तद्वचः श्रुत्वा ते करुणाईचित्ताः तेन सममेव स्वदेशं प्रति
प्रस्थिताः । अथ अध्वनि तेषां पञ्चानामपि पल्लीपुरमध्ये
व्रजतां ध्वांक्षाः कथयितुमारब्धाः,- "रे रे किराताः !
धावत धावत । सपादलक्षधनिनो यान्ति । एतान् निहत्य
धनं नयत” । ततः किरातैः ध्वाक्षवचनमाकर्ण्य सत्वरं गत्वा
ते विप्रा लगुडप्रहारैः जर्जरीकृत्य वस्त्राणि मोचयित्वा वि-
लोकिताः, परं धनं किञ्चिन्न लब्धम् । तदा तैः किरातैरभि-
हितम्-“भोः पान्थाः ! पुरा कदापि ध्वाक्षवचनमनृतं न
आसीत् । ततो भवतां सन्निधौ क्वापि धनं विद्यते । तद्-
र्पयत । अन्यथा सर्वेषामपि वधं विधाय चर्म विदार्य प्रत्यङ्गं
प्रेक्ष्य धनं नेष्यामः” । तदा तेषामीदृशं वचनमाकर्ण्य चौर-
विप्रेण मनसि चिन्तितम्, यदा एषां विप्राणां वधं विधाय
अंगं विलोक्य रत्नानि नेष्यन्ति तदा अपि मां वधिष्यन्ति