नागानन्दम् (सम्राट हर्षवर्धन - संस्कृत मूल एवं हिन्दी व्याख्या)

( ११६ )
विदूषकः-दासिपुत्ता ! मत्तवालआ ! कुदो एत्थ णोमालिआ?
दास्याःपुत्र ! मत्तवालक¹ ! कुतोऽत्र नवमालिका ?
चेटी-(निरूप्य, सस्मितम्) कथं णं ति करिअ मदपरवसेण
कथं नामिति कृत्वा मदपरवशेन
सेहरएण अज्जो अत्तेओ पसादीअदि ? ता जाव अलीअं
शेखरकेणार्यात्रेयः प्रसाद्यते ? तद्यावदलीकं²
कोवं करिअ दुवेत्ति एदे परिहसिंसं ।
कोपं कृत्वा द्वावप्येतौ परिहसिष्यामि ।
चेटः-(चेटीं दृष्ट्वा, शेखरकं हस्तेन चालयन्)
भट्टा ! मुञ्च एदं । णा भोदि एसा णोमालिआ । एसा
भर्तः ! मुञ्च एतत् । न भवत्येषा नवमालिका । एषा
उण रोसारुत्तेहिं लोअणेहिं पेक्खंती आगदा ।
³पुनरोषारक्ताभ्यां लोचनाभ्यां प्रेक्षमाणागता ।
चेटी-(उपसृत्य) सेहरअ ! का उण एसा पसादीअदि ?
शेखरक ! का पुनरेषा प्रसाद्यते ?
विदूषकः-(अवगुण्ठनमपनीय) अहं मन्दभाअधेआए पुत्तो ।
अहं मन्दभागधेयायाः पुत्रः ।
चिटः-(विदूषकं निरूप्य) अरे कविलमंकडा ! तुमंपि मं सेहरअं
अरे कपिल्मर्कट ! त्वमपि मां शेखरकं
पदारेशि ? अरे चेडा ! गेण्ह एदं । जाव णोमालिअं
प्रतारयसि ? अरे चेट ! गृहाणैनं, यावन्नवमालिकां
प्रसादेमि ।
प्रसादयामि ।