कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

सत्कारणं च पृच्छन्तं तमयमवदज्जनः।
इह स्थितो महीपालो नाम ब्राह्मणपुत्रकः ॥१२३॥
अटव्यां सार्थवाहेन प्राप्तः सार्थभरेण सः।
तस्मात् सुलक्षणो दृष्ट्वा याचित्वा भगिनीसखः ॥१२४॥
अनन्तस्वामिना यत्नादिहानीतः स मन्त्रिणा।
पुत्रीकृतश्चापुत्रेण स तेन प्रियतां गतः ॥१२५॥
तारावर्मनृपस्येह राष्ट्रस्यास्य च सद्गुणः।
सोऽद्य कृष्णाहिना दष्टस्तेन हाहारवः पुरे ॥१२६॥
एतच्छ्रुत्वा स एष स्यान्मत्पुत्र इति चिन्तयन्।
आययौ त्वरितश्चन्द्रस्वामी मन्त्रिगृहं स तत् ॥१२७॥
तत्र सर्वैर्वतं दृष्ट्वा परिज्ञाय च तं सुतम्।
मन्वति स्म स हस्तस्थममृतागदोत्पलम् ॥१२८॥
अढौकयच्च नासायां महीपालस्य तस्य सत्।
नीलोत्पलं सद्यैवाभूत्सद्गन्धेन स निर्विषः ॥१२९॥
उत्तस्थौ च महीपालो निद्रायुक्त इवास्त सः।
पुरे चात्रोत्सवं चक्रे जनः सर्वः सराजकः ॥१३०॥
चन्द्रस्वामी च स तदा देवांशः कोऽप्यसाविति।
अनन्तस्वामिना पौरैः राज्ञा चाप्यतिपूज्यत ॥१३१॥
तस्थौ च तत्रैव सुखं मन्त्रिवेश्मनि सोऽर्चितः।
पश्यन्पुत्रं महीपालं सुतां चन्द्रवतीं च ताम् ॥१३२॥
परिज्ञायापि चान्योन्यं तूष्णीं तस्थुस्त्रयोऽपि ते।
कुर्वन्त्यकालेऽभिव्यक्तिं न कार्यापेक्षिणो वृथा ॥१३३॥
अथ तस्मै महीपालायान्तः सन्तोषतो गुणैः।
राजा बन्धुमतीं नाम तारावर्मा ददौ सुताम् ॥१३४॥
प्रदत्तनिजराज्यार्धं तस्मिन्नेव व्यधात्तथा।
सुखी राज्यभरं कृत्स्नं स नृपोऽन्यमपुत्रकः ॥१३५॥
महीपालोऽपि स प्राप्तराज्यः प्रख्याप्य तं निजम्।
पितरं स्वानुजां स्थाने वरत्वा तस्थौ यथासुखम् ॥१३६॥
एकदा च पिता चन्द्रस्वामी स्वैरमभाषत।
एहि स्वदेशं गच्छावो मातुरानमनाय ते ॥१३७॥