कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

१४ कथासरित्सागर
तद्रक्ष शरणापन्नं त्रैलोक्यैकप्रदीप माम्।
हृदं दुःखाधकारं मे विदारय दयां कुरु॥३३॥
इत्यान्दिभिस्तदा वाक्यैर्भक्त्या स्तुवततो रविम्।
चन्द्रस्वामिद्विजस्यास्य गगनादुच्चचार वाक्॥३४॥
तुष्टोऽस्मि चन्द्रस्वामिंस्तं न त्वं वधमवाप्स्यसि।
मत्प्रसादाच्च पुत्रादिसङ्गमस्ते भविष्यति॥३५॥
इत्युक्तो दिव्यया वाचा जाताश्वस्तस्तत्र तस्थिवान्।
चन्द्रस्वामी स शबरापहृतस्नानभोजनः॥३६॥
तावच्च स महीपालं स्वस्रा युक्तमरण्यगम्।
पित्र्यैनायरयाक्रन्दविधुरं शङ्किताशुभम्॥३७॥
ददर्श तेन मार्गेण सार्थवाहः समागतः।
महान् सार्थधरो नाम वृत्तान्तं पृच्छति स्म च॥३८॥
स तमाश्वास्य कृपया शिशुं दृष्ट्वा सुलक्षणम्।
सार्थवाहो निनाय स्वं देशं स्वसुतसन्नितम्॥३९॥
तत्रासीत् स महीपालो बाल्येऽप्यग्निक्रियारतः।
सन्ते तस्य वणिजः पुत्रस्नेहेन पश्यतः॥४०॥
एकदा नृपतेर्मन्त्री तारापुरनिवासिनः।
ताराधर्माभिधानस्य कायातेनागतः पथा॥४१॥
विवेश सार्थवाहस्य तस्य मित्रं द्विजोत्तमः।
गृहाननन्तस्वामीति सहस्त्रहयपदातिकः॥४२॥
स विश्रान्तोऽत्र तं दृष्ट्वा महीपालं शुभाकृतिम्।
अपाग्निकार्याविरतं वृत्तान्तं परिपृच्छ्य च॥४३॥
अनपत्यो विदित्वा च सवर्णं सार्थवाहतः।
तस्मादयाचत्परयार्थी मन्त्री सद् भगिनीं च ताम्॥४४॥
ततस्तौ तेन वैश्येन दत्वावानाय दारकौ।
सार्थवाहेन सानन्तस्वामी तारापुरं ययौ॥४५॥
तत्र पुत्रीकृतस्तेन महीपालः स मन्त्रिणा।
तस्थ्यौ सद् भवनेऽप्यस्य विद्याविपुलसम्पदि॥४६॥
अत्रान्तरं च यद्यु तं चन्द्रस्वामिनमेत्य सः।
भिल्लाधिपः सिंहदंष्ट्रः पप्रच्छात्तस्याममापतत्॥४७॥