कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

[Page Header]
५२ कथासरित्सागर

तच्छ्रुत्वा पृष्टनक्षत्रस्तेषां स गणकोत्तमः ।
गणयित्वा चिरं कालं राजानं तमभाषत ॥१४२॥
न चेत् कुप्यसि मे देव स्फुटं विज्ञापयामि तत् ।
अस्ति त्वद्दुहितुर्नेषामेकेनाप्यनुकूलता ॥१४३॥
न चेहास्ति विवाहोऽस्या एषा शापच्युतात्र यत् ।
विद्याधरी स शापोऽस्यास्त्रिभिर्मासैर्निवर्त्स्यति ॥१४४॥
तस्मान् मासत्रयं तावत् प्रतीक्षन्ताममी इह ।
नैषां स्वलोकं याता चेत्तत एतद् भविष्यति ॥१४५॥
एतन्मौहूर्तिकस्यास्य वचः सर्वेऽपि तत्र ते ।
श्रद्दधुस्तत्र चैवासन् वीरा मासत्रयावधि ॥१४६॥
गते मासत्रये राजा तान् वीरान् गणकं च सम् ।
स्वाग्रमानाययामास तामनङ्गरतिं च सः ॥१४७॥
दृष्ट्वा चाधिकसौन्दर्याम कस्मात् तां सुतां नृपः ।
बह्वर्षं गणकस्तां तु प्राप्तकालममन्यत ॥१४८॥
इदानीं ब्रूहि यद्युक्तं त हि मासास्त्रयो गताः ।
इति यावच्च तं राजा गणकं पृच्छति स्म सः ॥१४९॥
तावज्जातिं निजां स्मृत्वा सानङ्गरतिराननम् ।
आच्छाद्य स्वोत्तरीयेश मानुषीं तां तनुं जहाौ ॥१५०॥
एवमेषा स्थिता किंस्विदिति राजा स्वयं मुखम् ।
यावदुद्घाटयते तस्यास्तावत् सा ददृशे मृता ॥१५१॥
व्यामुक्त्तनेत्रभ्रमरा विवर्णवदनाम्बुजा ।
हप्तमञ्जुस्वना मुक्ता पद्मिनीव हिमाहता ॥१५२॥
ततः स सद्यस्तच्छोकवज्रपाताहतो भुवि ।
भूभृत् पपात निर्घोषः स्वपक्षच्छेदमुच्छ्रितः ॥१५३॥
राज्ञी पद्मवती सापि व्यामोहपतिता ययौ ।
भ्रष्टामरणपुष्पा क्ष्मामिभमग्नेव मञ्जरी ॥१५४॥
मुक्ताक्रन्दे परिजने तेषु वीरेषु दुःखिषु ।
सम्भ्रमांत क्षणाद्राजा जीववत्तमुवाच तम् ॥१५५॥

---

[Footnote]
१ भू भृतः । राज्ञः पर्वतस्य च श्लेषेण वर्णनम् ।