कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

३३८ कथासरित्सागर
शंखाः पश्यन्ते तावन्मात्र कुर्वन्ति सुस्थिताः ।
यावत् पश्यन्ति नायान्तं मेघमाच्छादिताम्बरम् ॥१६९॥
इत्युक्त्वोत्थाय सावक निर्गत्याहमिहागतः ।
एवम् प्रहस्ताच्छ्रुत्वा तैस्तुष्टिः प्रापि मयादिभिः ॥१७०॥
निश्चित्य चाह्वोद्योगं सर्वे सेनापति व्यधुः ।
प्रभासमथ ते सूर्यप्रभाद्या रणदुर्मदम् ॥१७१॥
सर्वे च रणदीक्षायां ते सुवासकुमारातः ।
निदेशं प्राप्य तवह प्राविशन्नियतव्रताः ॥१७२॥
रात्री सूर्यप्रभश्चात्र शतंरम्यागृहान्तरम् ।
प्रविष्टामीक्षतापूर्वमिन्द्रो वरकन्यकाम् ॥१७३॥
सा तस्य व्याजसुप्तस्य प्रसुप्तसखिस्य च।
स्वैरं निकटमागत्य सखीमाह सहस्मिताम् ॥१७४॥
यदि सुप्तस्य विश्रान्तविलासा'पीयमीदृशी ।
रूपशोभास्य तत् कीदृक् प्रबुद्धस्य भवेत् सखि ॥१७५॥
तवस्तु न प्रबोध्योऽसौ पूरितं कौतुकं दृशोः ।
अधिकं हि निमज्जेत किमत्र हृदयेन मे ॥१७६॥
भविष्यत्यस्य संग्रामः समं हि श्रुतशर्मणा ।
तत्तत्र को विजानाति भाविता किल कस्य किम् ॥१७७॥
प्राप्तव्ययाय शूराणां जायते हि रणोत्सवः ।
तत्रास्यास्तु शिवं तावत् ततो ज्ञास्यामहे पुनः ॥१७८॥
कामचूडामणियेन किं च व्योमविहारिणा ।
दृष्टा तस्यास्य हृदयं मादृशी का नु रञ्जयेत् ॥१७९॥
एव तयोक्ते साचावीत् तद् सखी किं ब्रवीष्यतः ।
असङ्गो हृदयस्यास्मिन्नायत्तश्चण्डि किं तव ॥१८०॥
येन दृष्टेन हृदयं कामचूडामणेह तम् ।
सोऽप्यस्या न हरेत् कस्या यदि साक्षादरुन्धती ॥१८१॥
विद्याबलाच्च कल्याणं वेत्सि किमास्य सङ्गरे ।
एतस्य भार्यादृषोक्ताः स्वं सिद्धं सम्भ्रमातिनः ॥१८२॥
१ विश्रान्तः व्यपगतः, विलासो यस्याः, रूपशोभाया विशेषचन् ।