कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

१४० कथासरित्सागर
भद्र भवत्स्वमस्मासु कुशलश्छेति पृच्छ्यसे।
अप्यस्ति काचिद्युक्तिः सा ययेयं वार्यते जरा ॥४७॥
तच्छ्रुत्वैव कलामात्रसारो वाञ्छन् स पूर्णताम्।
वक्रस्तरुणचन्द्रोऽत सत्यनामा व्यचिन्तयत् ॥४८॥
मूर्खोऽयं नृपतिर्मोघ्यो मया वेत्स्यामि च क्रमात्।
इति सञ्चिन्त्य स भिषक् तमेवमवदन्नृपम् ॥४९॥
एकस्त्वं गूढे मासानष्टौ यदिदमोषधम्।
उपयुङ्क्षे ततो दव जरामपनयामि ते ॥५०॥
एतच्छ्रुत्वैव स नृपस्तद्भूगृहमकारयत्।
क्षमन्ते न विचारं हि मूर्खा विषयलोलुपाः ॥५१॥
राजन् सत्त्वेन पूर्वेषां तपसा च दमेन च।
रसायनानि सिद्धानि प्रभावेण युगस्य च ॥५२॥
अद्यत्वे च श्रुतान्येव रसान्येतानि भूपते।
सामर्थ्याभावात् कुर्वन्ति यत्प्रत्युत विपर्ययम् ॥५३॥
तन्न युक्तमिदं धूर्ताः क्रीडन्त्येव हि बालिशैः।
किं श्व समतिक्रान्तमागच्छति पुनर्वयः ॥५४॥
इत्यादि मन्त्रिणां वाक्यं न लेभे तस्य चान्तरम्।
आवृते हृदये राज्ञो गाढया मोगतृष्णया ॥५५॥
विवेश च गिरा तस्य भिषजस्तत् स भूगृहम्।
एकाकी वारिताशेषराजोचितपरिच्छदः ॥५६॥
एको वैद्यः स्वभृत्येन सहैकेनव तस्य सः।
तत्रौषधादिचर्यायां बभूव परिचारकः ॥५७॥
तस्थौ च तत्र स नृपो भूमिगर्भे तमामय।
अज्ञान इव भूयस्त्वात् प्रसूते ह्वययाद्वहिः ॥५८॥
गतेषु चात्र मासेषु षण्मापध्वस्य भूपतेः।
विलोक्याभ्यधिकीभूतां तां जरां स शठो भिषक् ॥५९॥
आजहार वमप्येवं पुत्रं तावदृशाकृतिम्।
राजानं त्वां करोमीति युवानं कृतमंविदम् ॥६०॥
तत गुरुद्धा भूगृहे दूरात्स्थाप्य तं नृपम्।
गुप्तं कृत्वा तया नीत्या गोत्रपन्नृपेतिक्षिपत्प्रिति ॥६१॥