कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

१५ कथासरित्सागर
आययौ स तयैव प्रागयशोलिखया नृपा ।
दूषितोऽन्तःपुराध्यक्षो भ्रान्ततोयं सुरक्षितः ॥२२४॥
क्षत्रा निवेदितः स च प्रहृष्टः घरणानतम् ।
ज्ञातार्थोऽपूजयद्राजा भृशं धीरभुजोऽप्य सः ॥२२५॥
तेनैवानाय्य चान्यास्ता राज्ञीरेव दुर्जनीः ।
तमवोवाच गच्छैता भूगृहे निशिराः क्षिप ॥२२६॥
तच्छ्रुत्वा तासु भीतासु क्षिप्तासु कृपया नृपम् ।
तं सा गुणवरा देवी पादलग्ना व्यजिज्ञपत् ॥२२७॥
देव मामेव भूयोऽपि चिरं स्थापय भूगृहे ।
प्रसीद नैवमेता हि भीताः शक्नोमि वीक्षितुम् ॥२२८॥
इति प्रार्थ्य नृपं तासां वधनं सा न्यवारयत् ।
महतामनुकम्पा हि विरुद्धेषु प्रतिक्रिया ॥२२९॥
ततस्ताः प्रेषिताः राज्ञा लज्जिताः स्वगृहान् ययुः ।
अनिष्टमपि वाञ्छन्त्यो दीयमानं मुजान्तरम् ॥२३०॥
तां च राजा गुणवरां बहु मेने महाशयाम् ।
आत्मानं च तया पत्न्या कृतपुण्यममन्यत ॥२३१॥
अथानाय्य सुतानन्यान् स निर्वासिभुजादिकान् ।
निर्वासयिष्यन् युक्त्या तान् राजा कृतकमभ्यधात् ॥२३२॥
श्रुतं मया वणिक पापैर्भवद्भिः पथिको हतः ।
तद्वभास्तु सर्वतीर्थानि यात मा स्मेह तिष्ठत ॥२३३॥
तच्छ्रुत्वा त च शेकुस्ते नृपं बोधयितुं नृपाः ।
प्रभौ दृढप्रभूते हि कस्य प्रत्ययना भवेत् ॥२३४॥
ततस्तान् गच्छतो दृष्ट्वा भ्रातृन् शृङ्गभुजोऽप्य सः ।
कृपोद्भूताश्रुपूर्णाक्षः पितरं तं व्यजिज्ञपत् ॥२३५॥
तातापराधमेकं त्वं क्षमस्वैषां कृपां कुरु ।
इत्युक्त्वा पादयोस्तस्य निपपात स भूपतेः ॥२३६॥
सोऽपि मत्वा मरेन्द्रस्तं भूभृद्भारसहं सुतम् ।
यनोदयाधित बाष्पऽप्यवतारे हरेरिव ॥२३७॥
गुडांगया गैररथी वचस्तस्य तथाकरोत् ।
तेऽपि तं भ्रातरः सर्वे प्राणान् ममिरे निजम् ॥२३८॥