कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

८ कथासरित्सागर
ततः स विक्रमादित्योऽसिद्धकार्यो व्यचिन्तयत् ।
शस्त्रेरजय शत्रुं स जयामि प्रज्ञया वरम् ॥१५॥
कामं कश्चिद्विगर्हन्तां मा प्रतिज्ञाम्यथा तु भूत्।
इति सञ्चिन्त्य निक्षिप्य राज्यं याम्येषु मन्त्रिषु ॥१६॥
निर्गत्य नगराद् गुप्त मुख्येनेकेन मन्त्रिणा ।
सह वज्रवराख्येन राजपुत्रवरैस्तथा ॥१७॥
पञ्चभिः कुलजैः शूरैः स कार्पटिकवेषभृत् ।
भूत्वा पुरं निजरिपोः प्रतिष्ठानं जगाम तत् ॥१८॥
तत्र वारविलासिन्या नरेन्द्रसदनोपमम् ।
ययौ मदनमालेति ख्याताया वरमन्दिरम् ॥१९॥
कृताह्वानमिव प्रांशुप्रकारशिखरोच्छ्रितैः ।
ध्वजांशुकैर्मृदुमयैर्विक्षिप्ताक्षिप्तपल्लवैः ॥२०॥
प्रधाने पूर्वदिग्द्वारे विविधाग्रुधशालिनाम् ।
गुप्तं सहस्रद्वितया पदातीनां दिवानिशम् ॥२१॥
अन्यासु दिक्षु तिसृषु द्वारि द्वारि मदोद्धतैः ।
दशभिर्दशभिः शूरसहस्रैरभिरक्षितम् ॥२२॥
आव्रजितं प्रतीहारस्तथामूत प्रविश्य च ।
क्वचित्प्रथितवेतानेकवराश्वश्रेणिशोभितम् ॥२३॥
क्वचिद्धावन्मातङ्गभटासङ्घटसञ्चरम् ।
क्वचिद्यायुधसन्दर्मगम्भीराकारगुम्भितम् ॥२४॥
क्वचिद् रत्नप्रभाभास्वद्बहुकोशगृहाज्वलम् ।
क्वचित्सेवकसङ्घातसन्ततायतमण्डलम् ॥२५॥
क्वचित्युच्चैः पठद्वन्दिबुन्दकोलाहलाकुलम् ।
क्वचिन्निबद्धसङ्गीतमुवङ्गध्वनिनादितम् ॥२६॥
सप्तकक्ष्याविभक्तं तत्स पश्यन् सपरिच्छदः ।
प्रापन्मदनमालाया वासप्रासादमुन्नतम् ॥२७॥
सा तं कक्ष्यासु साकूतनिर्वर्णिंतहृयादिकम् ।
श्रुत्वा परिजनान् मत्वा प्रच्छन्नं कञ्चिदद्भुतम् ॥२८॥
प्रत्युद्गम्य प्रणम्यासौ साभिलाषं सकौतुकम् ।
राजोचिते प्रवेश्यान्तस्तमुपावेशयदासने ॥२९॥