कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

८६ कथासरित्सागर
ततश्चोत्थाय तत्रैव क्षात्रं तां प्रेक्षितुं ययौ।
स विरम्बकृतोत्कण्ठां प्रियां मदनमञ्जुकाम् ॥२१५॥
प्राप्ते तन्मन्दिरे तस्मिन्नामनस्ये कृतादृशः।
क्षण स्फुरितनेनाय गोमुख विस्मिताब्रवीत् ॥२१६॥
नरवाहनदत्तंश्च राजसूतामनागते।
उत्सुका पदवीमस्य द्रष्टु मदनमञ्जुषा ॥२१७॥
हर्म्याग्रभूमिमारूढा गोमुखानुगता मया।
यावत्तावत्पुमानेको नभसोऽत्रावतीर्णवान् ॥२१८॥
स किरीटी च खड्गी च मां दिव्याकृतिरब्रवीत्।
अह मानसवेगाख्यो राजा विद्याधरेश्वरः ॥२१९॥
स्वस्त्री सुरभिदत्ताख्या स्व च शापच्युता भुवि।
सुता च सव दिव्ययमेतन्न विन्त्रि किम ॥२२०॥
तदहि म सुतामेतां मच्चम्व गच्छतो ह्ययम्।
इत्युक्त तन् रहमा विहस्याहं समग्रवम् ॥२२१॥
नरवाहनदत्तोऽस्या भर्त्ता दवनिर्मितः।
सर्वेषां यत्र युष्माकं चक्रवर्ती भविष्यति ॥२२२॥
इत्युक्तः स मयात्याज्य ख्याम् विद्याधरो गतः।
मन्दुर्नीनयनादेवकाराण्डवितुन्नतोषम ॥२२३॥
गच्छन्त्या गोमगा रात्रौप्रत्नान्नग्गिमस्वामिनोह न ।
शत्रपुत्रेन्नग्णिासन्नुदुष्यामु भाविनं प्रभुम् ॥२२४॥
पातं विधातुमप्येष्यन्तमद्य विद्याधरा रिताः।
उक्त्वाऽतो निधनार्थं च वञ्चयत्विनं प्रभुम् ॥२२५॥
गत्वाच रक्षितं पालाद् गतानाञ्च शम्भना।
मार्गावारयिष नातमाप्यमाना श्श मया ॥२२६॥
अद्य विद्याधराः सन्त्र्यवरप्रसाद विशाधिनः।
श्श्या कश्चित्त्गनेनात् गधुष्यान्मभियाडवीर्र ॥२२७॥
भाजना सहि नो यावन् मद्धर्म्मसमन्चता।
सच्दा गन्तुश श्कि स चास्तु विशाद्यते॥ २२८॥
ल्लान्तारूगवातं गत्वा तां शापशान्ये।
उपत्यन्तेव शौण्डिभ्यन् गत्वा प्रदेशामिति ॥ २२९॥