कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

७१८ कथासरित्सागर
वीक्ष्य तं सगुणं पुत्रं वत्सेशास्तामशिक्षयत् ।
कलिङ्गसेनातनयां नृत्तं मदनमञ्चुशाम् ॥१६२॥
यथा यथा पूर्णकला साभूत्सुमुरिखन्दवी ।
नरवाहनदत्ताब्धिवृद्धये स तथा तथा ॥१६३॥
अरस्त तां च गायन्तीं नृत्यन्तीं च विलोकयन् ।
पठन्तीमिव कामाज्ञामङ्गाभिनयमूर्ताम् ॥१६४॥
सापि क्षणमपश्यन्ती तन्मुखेन्दुं सुधामयम् ।
क्लान्तासीदुप काले जलाद्रेव कुमुद्वती ॥१६५॥
सवत धासहः स्थातुं तन्मुखालोकनं विना ।
नरवाहनदत्तोऽसौ तत्तदुद्यानमाययौ ॥१६६॥
तत्र पार्श्वं तयानीय सुतां मदनमञ्चुकाम् ।
कलिङ्गसेनया प्रीत्या रज्यमानः स तस्थिवान् ॥१६७॥
गोमुखश्चास्य चित्तज्ञः स्वामिनोऽत्र चिरस्थितिम् ।
इच्छन्कलिङ्गसेनार्थं तां तामकथयत्कथाम् ॥१६८॥
चित्रग्रहेण तेनास्या राजपुत्रस्तुतोष सः ।
हृदयानुप्रवेशो हि प्रेम्णो सवतनं परम् ॥१६९॥
गुप्तादियोग्यां कृप्ते तस्मिन्मदनमञ्चुकाम् ।
तत्र स्वयं च संगीतवेश्मन्युद्यानवर्त्तिनि ॥१७०॥
नरवाहनदत्तं स ह्रेपयन्वरचारुमान् ।
तस्यां प्रियायां नृत्यन्त्यां सर्वास्तोद्यान्यवादयत् ॥१७१॥
जिगाय चागतान् दिग्भ्यो विविधां पण्डितांस्तथा ।
गजाश्वरथशास्त्रास्त्रचित्रपुस्तादिकोविदः ॥१७२॥
एवं विहरतो विद्यास्वयंवरवृतस्य ते ।
नरवाहनदत्तस्य शैशवे बासरा ययुः ॥१७३॥
एकदा चान्न यात्रायामुद्यानं स प्रियसखः ।
ययौ नागवनं नाम राजपुत्रः समंत्रिकः ॥१७४॥
तत्राभिलाषिणी काचिद् वणिग्भार्या निराकृता ।
इयेष गोमुखं हन्तुं सविषाहृतपानका ॥१७५॥
तद्विवेद च तरसस्या मुखादत्त च गोमुखः ।
नाददे पानकं तच्च स्त्रियं एवं निनिन्द च ॥१७६॥