कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

असिद्धानिष्टसिद्धेष्टकार्यतानीयविस्मितम् ।
सततस्तं तम राजानमेको मन्त्री तदाब्रवीत् ॥८९॥
विधिरेव हि जागर्त्ति मन्द्यानामर्थसिद्धिषु ।
असञ्चेतयमानानां सद्भूत्य स्वामिनामिव ॥९०॥
तथा च कथयाम्येतां राजन्नत्र कथां शृणु।

हरिशर्मणो ब्राह्मणस्य कथा

बभूव हरिशर्माख्यः कोऽपि ग्रामे क्वचिद्द्विजः ॥९२॥
स दरिद्रश्च मूर्खश्च भृत्यभावेन दुःखितः ।
पूर्वदुष्कृतभोगाय जातोऽतिबहुबालकः ॥९३॥
सकुडुम्बो भ्रमन् भिक्षां प्राप्यैकं नगरं क्रमात् ।
स्थितये स्थूलदत्तस्य गृहस्य स महाधनम् ॥९४॥
गवादिरक्षकान् पुत्रान् भार्यां कर्मकरीं निजाम् ।
तस्य कृत्वा गृहाभ्यर्णे प्रैष्यं कुर्वन्नुवास सः ॥९५॥
एकदा स्थूलदत्तस्य सुतापरिणयोत्सवः ।
तस्याभूदागतानेकजन्यायात्राजनाकुलः ॥९६॥
सदा च हरिशर्मानि तद्गृहे सकुतुम्बकः ।
आप्लुष्टमांसादिभोजनान्यो ववध सः ॥९७॥
तद्वेलां वीक्षमाणोऽप्य स्मृतः केनापि नात्र सः ।
ततोऽत्राहारनिर्विण्णो भार्यामियब्रवीन्निशि ॥९८॥
दारिद्र्यादिह मौर्ध्यान्च ममेत्थभगौरवम् ।
तदत्र कृत्रिम युक्त्या विज्ञानं प्रमुनग्म्यहम् ॥९९॥
येनास्य स्थूलदत्तस्य भवय गौरवास्पदम् ।
त्व प्राप्तेऽवसरे चास्मै शानिन मां निवेदय ॥१००॥
इत्युक्त्वा तां विधिस्स्यात्र धिया गुप्ते जने ह्य ।
स्थूलदत्तगृहात्तन्न जहे जामातृवाहनम् ॥१०१॥
दूरं प्रच्छन्नमेतेन स्थापितं प्रास्तरञ्च खम् ।
इतस्ततो विधिस्वत्तोऽप्यध्यन्वं जन्या न एभिरे ॥१०२॥
अथाम दूखविश्रस्त ह्यश्वोरगवेषिजम् ।
हरिशर्मवधूरस्य स्थूलदत्तमभाष सा ॥१०३॥
भर्त्ता मनीयो विज्ञानी ज्योतिर्विद्यादिशोधिवः ।
अन्य वा सम्भयरयेनं किमर्थ म न पृच्छयते ॥१०४॥