कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

६७४ कथासरित्सागर
प्रदापे च ददर्शात्र द्वारच्छिद्रान्तरेण सा ।
राक्षसीमागतो घोरां बालकैर्न्विता सुतैः ॥१२८॥
तीर्णान्यविपदद्याहमनया भक्षितेति सा ।
त्रस्ता यावत्तरो तावदारूढा सत्र राक्षसी ॥१२९॥
अन्वारुढाश्च तत्पुत्रास्तत्र तां किल राक्षसीम् ।
अब्रुवन्म्व न किञ्चिद् भक्ष्यं देहीति तत्क्षणम् ॥१३०॥
ततः सा राक्षसी बालांस्तानुवाचाथ पुत्रकाः ।
महाश्मशानं गत्वापि भक्ष्यं नासादितं मया ॥१३१॥
याचितो डाकिनीसङ्घपाश्च्यत्र भागमदान् मे ।
तत्सेनादप विज्ञप्य याचितो भैरवो मया ॥१३२॥
स च मामान्वयो पृष्ट्वा दमो मामेषमादिशत् ।
भयङ्करि कुगेनासि तरदूपणर्यपजा ॥१३३॥
तन्निंतो मानिदूरम्य वसुदत्तपुरं व्रज ।
तत्रास्त बम्मसाग्यो राजा धर्मपरो महान् ॥१३४॥
य क्रूरस्माटवीमेतां पर्यन्तस्थोऽभिरक्षति ।
स्वयं गृह्णाति गुख्य च निगृह्णाति च तस्करान् ॥१३५॥
तस्याभ्या च मृग्याधममृजस्य भूपते ।
अधामद्य प्रविष्टाम्त कर्णे शतपदी ल्पु ॥१३६॥
सा च बाल्न बहुश प्रसूतास्य शिरस्तरे ।
तेन रोगेण सद्रामो म्वायुनेषा च यक्षत ॥१३७॥
वैद्याश्चाम्य न तं व्याधि विद्म्यन्योऽपि कोऽपि चेत् ।
स शास्यति मत्रम्भंग दिनैरस्त्रैर्विपत्स्यत ॥१३८॥
तस्य मांसानि भुङ्क्ष्वीषा विगतस्य त्वमायया ।
मशिर्तम्मश्चि षण्मागापर्णिमृजा भविष्यसि ॥१३९॥
इत्य स भैरवणादि गरिभाग गतः ।
बालवाम्बाद्य तिहितस्तत्पुत्रा किं ददाम्यहम् ॥१४०॥
इय नयाक्या गराश्या पुत्रास्त सामयाब्रुवन् ।
शाशारनाडे गन्टर्निरि न राजाम्ब जीवति ॥१४१॥
कथ च शास्ता रोगा द्य तस्यारनीयाः ।
एवमवत्ताऽगाया शन्शान् गपशी व्रयो ॥१४२॥
शाशारनाड गन्तव्यम्भारदेव न भार्ता ।
धूत्वा च यथा शास्त्रं महागेगात्प्रतीया ॥१४३॥