कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

६०२ कथासरित्सागर

तच्छ्रुत्वा स वणिक्प्राह न धर्मस्यैकरूपता ।
अन्यो लोकोत्तरः पुत्र ! धर्मोऽन्यः सार्वलौकिकः ॥२१॥
ब्राह्मण्यमपि तत्राहुर्मेद्याद्यविविवर्जनम् ।
सत्यं दया च भूतेषु न मृषा जातिविग्रहः ॥२२॥
किं च दर्शनमेतत्त्वं सर्वसत्त्वाभयप्रदम् ।
प्रायः पुरुषदोषेण न दूषयितुमर्हसि ॥२३॥
उपकारस्य धर्मत्वे विवादो नास्ति कस्यचित् ।
भूतेष्वभयदानेन नान्या चोपकृतिर्मम ॥२४॥
सर्वहिंसाप्रधानेऽस्मिन्वत्स मोक्षप्रदायिनि ।
दर्शनेऽप्रतिरतिध्ये मे तद्धर्मो ममात्र कः ॥२५॥
इति सञ्चोदितः पित्रा वणिक्पुत्रः प्रसह्य सः ।
न तथा प्रतिपेदे तन्निन्द्याम्यधिके पुनः ॥२६॥
ततः स तत्पिता खेदाद् गत्वा धर्मानुशासितुः ।
राज्ञः कलिङ्गदत्तस्य पुरतः सर्वमब्रवीत् ॥२७॥
सोऽपि राजा सभास्थाने युक्त्यानाय्य वणिक्सुतम् ।
नृपारचितकोपः सन्नवं वत्सारमन्वित् ॥२८॥
श्रुतं मया वणिक्पुत्र पापोऽयमसिदुष्कृती ।
निर्विचारं तदेषोऽद्य हन्यतां दण्डपूकः ॥२९॥
इत्यूचिवांस्ततः पित्रा कृतविज्ञापने किल ।
नृपतिर्धर्मपर्यायं द्वौ मासौ वधनिग्रहम् ॥३०॥
विविधार्ये तदन्ते च पुनरानयनाय च ।
रम्यैव तत्पितुर्हस्ते न्यस्तवस्तं वणिक्पुतम् ॥३१॥
सोऽपि पित्रा गृहं नीतो वणिक्पुत्रो भयाकुलः ।
किं मयापकृतं राज्ञो भवदिति विचिन्तयन् ॥३२॥
अशरणं डिमानानो मरणं भावि भावयन् ।
मनिद्रोऽपिनोऽगण्वन्तन्मरणौ न्पानितम् ॥३३॥
गता मासद्वये याते राज्ञाग्रे धृतराष्टृरः ।
पुनः स्वर्पाता सेनागौ वणिक्पुतुरनीयत ॥३४॥