कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

३ कथासरित्सागर
कारून राज्यकामास्त पुत्रक तं जिघांसव ।
निन्युस्तद्दर्शनव्याजाद्द्विजा विन्ध्यनिवासिनीम् ॥३८॥
वधकान्स्थापयित्वा च देवी गर्भगृहान्तरे ।
तमूचु पूर्वमकरस्व पश्च देवी प्रजान्तरम् ॥३९॥
तत प्रविष्टो विश्वासात्स दृष्ट्वा हन्तुमुद्यतान् ।
पुश्यान् पुत्रकोऽपृच्छत्कस्माद्भिहथ मामिति ॥४०॥
पितृभिस्ते प्रयुक्ता स्म स्वप्न दत्वेति चाब्रुवन् ।
ततस्तान्मोहिताञ्छ्वेभ्या बुद्धिमान्पुत्रकोऽवदत् ॥४१॥
ददाम्यतद्धनं वो रत्नालङ्करण निजम् ।
मां मुञ्चत करोम्यत्र नोद्भेद यामि दूरत ॥४२॥
एवमस्त्विति तत्तस्माद्गृहीत्वा वधका गता ।
'हृत पुत्रक' इत्युचुस्तत्पितृणापुरो मृषा ॥४३॥
तत प्रतिनिवृत्तास्ते हृता राज्यार्थिनो द्विजा ।
मन्त्रिभिर्द्रोहिणो बुद्ध्य कृतघ्नाना शिव कुत ॥४४॥
अत्रान्तर स राजापि पुत्रक सत्यसङ्गर ।
विवेश विन्ध्यकान्तार विरक्त स्वेषु बन्धुषु ॥४५॥
भ्रमन्ददर्श सत्रासौ बाहुयुद्धैकतत्परौ ।
पुरुषा द्वौ ततस्तौ स पृष्टवान्को युवामिति ॥४६॥
मयासुरसुतावावां तदीय चास्ति नौ धनम् ।
इद भाजनमया च यष्टिरेते च पादुके ॥४७॥
एतन्निमित्त युद्ध नौ यो बली स हरेदिति ।
एतत्तद्वचनं श्रुत्वा हसन् प्रोवाच पुत्रक ॥४८॥
कियदेतद्धनं पुंस्तस्ततस्तौ समवोचताम् ।
पादुके परिधायैते खेचरत्वमवाप्यते ॥४९॥
यद्यत्त्या यल्लिख्यते किञ्चित्सत्य सम्पद्यत हि तत् ।
भाजने यो य आहारश्चिन्त्यते स स तिष्ठति ॥५०॥
तच्छ्रुत्वा पुत्रकोऽवादीत्कि युद्धेनान्स्वयं पण ।
धावन्त्यणाधिको य स्यात्स एवैतद्धरेदिति ॥५१॥