कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

५६४ कथासरित्सागर
रुधिरक्ता तृतीया च चतुर्थी च शशिप्रभा ।
ता वयं क्रमशः प्राप्ता वृद्धिमत्र पितुर्गृहे ॥५५॥
एकदा च भगिन्यो मे स्नातुं तिस्रोऽपि ताः समम् ।
मयि कन्याव्रतस्थायां जग्मुर्मन्दाकिनीतटम् ॥५६॥
तत्राप्रयतपसं नाम मुनिं यौवनदर्पतः ।
तोयजन्तून्समसिञ्चन्नारब्धजलकेलयः ॥५७॥
अतिनिर्बन्धिनीस्ताश्च मुनिः क्रुद्धः शशाप सः ।
शुनकन्यका प्रजायध्वं मर्त्यलोकेऽखिला इति ॥५८॥
तद्बुद्ध्वा सोऽस्मदीयेन पित्रा गत्वा प्रसादितः ।
पृथक् पृथक् स शापान्तमुक्त्वा तासां यथायथम् ॥५९॥
जातिस्मरत्वं दिव्येन विज्ञानेनोपबृंहितम् ।
मर्त्यभावेन सर्वासामादिदेश महामुनिः ॥६०॥
ततस्तासु तनूस्त्यक्त्वा मर्त्यलोकं गतासु सः ।
दत्त्वा मे नगरीमेतां पिता गङ्गाड् गतो वनम् ॥६१॥
अथाहं निवसन्तीं मां देवी स्वप्ने किलाम्बिका ।
मामुप पुत्रि ! भर्ता ते भवितेति समादिशत् ॥६२॥
ततो विद्याधरांस्तांस्तान् वरानुद्दिशतो बहून् ।
पितुर्विधारणं कृत्वा कन्यैवाद्याप्यहं स्थिता ॥६३॥
इदानीं चामुनाऽद्यैवमयनागमननेन ते ।
वपुषा च शरीरेण तुभ्यमवाहमर्पिता ॥६४॥
तद्व्रजामि चतुर्दश्यामागमिष्या भवत्कृते ।
भर्तुः तातस्य विसृष्टिमृषभागस्य महागिरिम् ॥६५॥
तत्र तस्यां तिथौ सर्वे मिलन्ति प्रतिवत्सरम् ।
देवं हरं पूजयितुं दिव्या विद्याधरास्तथा ॥६६॥
तत्रागतेन पायासि त्त्वनुगम्यास्य च ।
इहागच्छाम्यहं तूर्णं मां परिणयस्व माम् ॥६७॥
मनिष्ट मार्थनयुक्त्या मा न विद्याधरोऽपित ।
अन्यथा शङ्कित मन्त्रयोगप्रभावतः ॥६८॥
तस्य चामुद्रयानेन विख्याताय गृहम् ।
पराशरस्यास्य गृणनृदनिमञ्जन ॥६९॥