कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

५५४ कथासरित्सागरे
तदा विद्याधरगुरोर्विद्यां प्राप्य भविष्यथ ।
पुनर्विद्याधरौ युक्तौ शापमुक्तौ स्वबन्धुभिः ॥२८६॥
एव तैर्मुनिभिः शाप्तौ जातावावामुभाविह ।
वियोगोऽत्र मयाभूतस्तत्सर्वं विदितं च वः ॥२८७॥
इदानीं पश्चहेतोश्च स्वभूसिद्धिप्रभावतः ।
रक्षःपतेः पुरं गत्वा प्राप्तोऽय सानुजो मया ॥२८८॥
तत्रैव च गुरोः प्राप्य विद्याः प्रज्ञप्तिकौशिकात् ।
सद्यो विद्याधरीभूय वय क्षिप्रमिहागताः ॥२८९॥
इत्युक्त्वा पितरौ च तौ प्रियतमां तां चात्मजां भूपतेः ।
सद्यः शापसमोविमोक्षमुदितो विद्याविशैर्निजैः ॥
तैस्तैः सम्भ्रमजद् विचित्रचरितः सोऽशोकदत्तस्तदा ।
येनते सपदि प्रबुद्धमनसोऽजायन्त विद्याधराः ॥२९०॥
ततस्तमामन्त्र्य नृपं स सार्द्धं मातापितृभ्यां दयिताद्वयेन ।
उत्पत्य धन्यो निजचक्रवर्त्तिधाम द्युमार्गेण जवी जगाम ॥२९१॥
तत्रावलोक्य तमाज्ञां प्राप्य च तस्मादशोकवेग इति ।
माम् स बिभ्रत् सोऽपि च सद्‌भ्राता विजयवेग इति ॥२९२॥
विद्याधरवरतरुणौ स्वजनानुगतावुभौ निजनिवासम् ।
गोविन्दकूटसंज्ञकमचलवरं भ्रातरौ ययतुः ॥२९३॥
सोऽप्यादश्चर्यवशाः प्रतापमुकुटो वाराणसीभूपतिः
स्वस्मिन् ददृशुस्त द्वितीयकलशम्यस्तैर्महेभाम्ययुजः ।
तद्वर्तंग्परे सुवर्णकमलरम्याश्चित्सम्भ्रम्बक-
स्तत्सम्बन्धमहत्तया प्रमुदितो मने कृतार्थं कुलम् ॥२९४॥
एव दिव्या कारमनावतीर्णा जायन्तेऽस्मिञ्जन्तवो जीवलोक ।
गत्त्वाऽवगाहो स्वोचितीं च दद्यामा बुध्यात्मप्यधमिरित भ्रमन्ते ॥२९५॥
तत्तपस्यसागर ! भवानपि कोऽपि जाने
देवादा एव भविता च ययत्नसिद्धिः ।
प्रायः श्रियाम् महतामपि दुष्टरगणु
मोग्माहृताः क्षययन्ति प्रशस्तशेषेवम् ॥२९६॥
गापि स्वस्त्रीजिता मनु श्रिया राजाम्रजा कनकरखा ।
धामाय्या द्वि वाञ्छन्ति कनधपुरेण निन कथं द्विपत्तिम् । २९७॥